Pinky-Ranger

หูคุณเพราะจัง

2010-05-04T21:58:00.003+07:00

เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน
แต่ฉันว่า ฉันตกหลุมรักเธอว่ะ

Kevin Drew จาก Broken Social Scene
เพลง Lucky ones เป็นเพลงที่ชอบที่สุดในอัลบั้มหน้าปกม้าบิน Spirit if...
ปล. ยืนยันว่า ฉันเป็นกลุ่มคนชอบฟังเพลงโจ๊ะ

ซินจ่าว

2010-02-11T00:35:00.008+07:00

ซินจ่าว ซินจ่าว เรื่องมันยาว แต่(ยัง)ขี้เกียจเล่า
ปล. เวียดนามเป็นเมืองสีเหลือง ทำให้นึกถึงเพลง Blue Skies ของ Noah and the whale
(เกี่ยวไรวะ)

ปล 2 : ฉันเหลือง ในยูทูปเพลงนี้ ก็สีเหลือง woo hoo

http://www.youtube.com/user/realnoahandthewhale?blend=1&ob=4#p/u

นางสาว พ. เป็นเด็กด้อยอากาศ (เลยขอไปสูดอากาศสัก 5 วัน)

2009-09-30T09:42:00.010+07:00

นางสาว พ. เป็นเด็กด้อยอากาศ
เพราะทำแต่งานๆๆ จึงได้สูดแต่กลิ่นเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศ
ฤกษ์งามยามดี มีโอกาสไปทำคอลัมน์ท่องเที่ยวกับคุณบก.
สองสาวเราสองจึงพาตัวเองบินหนีกรุงมุ่งตรงสู่เชียงคาน แบบมีเวลาตั้งตัวแค่ 2 วัน

มุ่งหน้าสู่เชียงคาน - หน้าเศร้าที่พายุเข้า นางสาว พ.จึงทำได้เพียงร่วมกิจกรรมยองเส้นให้แหลก ของคุณป้าคำก้อย (คือการนวดแผนไทยด้วยเท้า โดยมีเชือกห้อยลงมาจากคานให้ป้าจับเพื่อถ่วงน้ำหนัก)อนิจจา แค่ได้ยินเสียงลูกค้าคนก่อนหน้าร้องซี๊ดซ้าด เราเลยคิดว่าขอนวดแบบธรรมดาไปก่อน ไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากันนะป้านะ

ตื่นเช้าจะมาตักบาตร เจอผู้ชายใส่แว่นหน้าคุ้นๆ ... อ้าว ไอ้เอี่ยวนี่หว่า ตอนมึงอยู่กรุงเทพแทบจะไม่มีเวลาเจอกัน ดั๊น มาบังเอิญเจอกันที่เชียงคาน มันมาเบรคจังหวะชีวิตที่นี่ โอ้โฮ รู้สึกว่ามึงหล่อจัง อยู่ชิลๆ ใกล้บ้านอย่างบางปูก็ไม่ได้ ผลสรุปคือได้ตักบาตรข้าวเหนียวกับเอี่ยว ฝนตกปรอยๆ แต่ก็ยังมีคุณย่าคุณยายมารอตักบาตรตามวิถี หลวงพี่กับเณรต่างเดินเปียกปอน บุญที่เราทำเช้าวันนี้ คงมีสภาพเปียกๆ เหมือนอากาศ แต่แหม...ตื่นเช้ามาตักบาตรพร้อมกับผู้ชาย ช่างโรแมนติกจริงๆ นะมึง

ก่อนที่คณะแรลลี่ชะโงกทัวร์จะเดินทางต่อ มาเชียงคานต้องปั่นจักรยานซะหน่อย แต่ทำไงได้ ฝนก็ตก หิวก็หิว
ตัดใจออกไปสัมผัสประสบการณ์ใหม่ด้วยการปั่นจักรยานฝ่าฝนแบบมือหนึ่งกางร่มไปด้วย ความชื้นเปียกปอนไปทั่วท่อนล่าง กินโจ๊กเสร็จแล้ว เดินลัดเลาะเตาะแตะกับเม็ดฝนเปาะแปะ พี่อ้อยได้เสื้อเพนท์จากโรงแรมพูลสวัสดิ์ ส่วนเราได้ผ้านวมที่คุณแดง(มารดา)สั่งไว้ เธอฝังใจว่าผ้านวมฝ้ายจากอุตรดิตถ์ดีที่สุด เพราะฉะนั้นทฤษฎีความน่าจะเป็น จ.เลย ที่อยู่ใกล้อุตรดิตถ์ก็ต้องดีเหมือนกัน ส่วนเราผู้เป็นบุตรนั้นควรกตัญญูจัด....ให้
สายหน่อย แต่สายฝนก็ยังสลัดกันไม่หลุดง่ายๆ นางสาวพ.ต้องจำลาจากบักเอี่ยวและเมืองเชียงคานเพียงเท่านี้ เพื่อไปปฏิบัติมิชชั่นต่อไป(รู้สึกไม่สาสมกับที่นี่เลย คาดว่าต้องหาเวลามาซ่อมอีกรอบ)

มุ่งหน้าสู่แก่งคุดคู้ เอ่อ... ก็ฝนมันตก น้ำมันขึ้น เลยมองไม่เห็นแก่งอะ

มุ่งหน้าสู่ภูเรือ ...ตามตารางเขียนว่า ดอกไม้เมืองหนาว พร้อมชมความงดงามของธรรมชาติและขุนเขา
อืมมม เราแค่ชอบหมอกรูปร่างง่ายๆ บนเนินเขามากกว่า แต่ขัดใจป้ายแรลลี่คำว่า Media ที่แปะขนาบหน้าต่างรถตู้มาก เซ็งเปะ
Don't miss ระหว่างเส้นเชียงคาน มุ่งหน้า ภูเรือ แวะร้านเค้กอร่อยล้ำ ชื่อเค้ก บ้านฉัน ช็อกโกแลตหน้านิ่มนุ่มๆ คนขายบอกว่า เค้กที่นี่ซื้อเป็นของฝากไม่ได้ เพราะไม่ใส่สารกันบูดและจะต้องแช่เย็นตลอดเวลา ถ้าอยากให้ใครมากิน ต้องชวนเขามากินถึงที่ร้านเอง แผนโปรโมทการท่องเที่ยวรึเปล่าพี่

ไฮไลท์อยู่ที่นี่ ด้านซ้าย เราอยากมาดูผีตาโขนที่นี่นานแล้ว แม้จะไม่ใช่ช่วงเทศกาล แต่อย่างน้อยก็ได้มาถึง
เรานอนที่ภูนาคำ รีสอร์ตสุดฮิป ที่มีควายเป็นซิกเนเจอร์ เสียดาย ไม่ว่างนับว่าควายมีกี่ตัว
นอนบ้านกระท่อมท๊อปวิว วิวที่นี่เป็นแบบ 360 องศา สวยสุดสายตา มีจากูซี่ด้วยนะ ถ้าอยากอาบน้ำแบบวาบหวิวก็ชักผ้าม่านไม้ไผ่ขึ้น คุณจะมองเห็นหุบเขาด่านซ้ายไปพร้อมๆ กับการฟอกสบู่ถูตาตุ่ม

เช้าวันรุ่งขึ้น ตี 4 ตามตารางนัดหมาย เราต้องขึ้นภูเรือ แต่พายุยังเข้าอยู่ ฝนตกจั๊กๆ จึงทำให้ต้องนอนคุคคู้และอดไปภูเรือ ปฏิบัติมิชชันที่เลยเสร็จสิ้น เราจึงอำลาจ.เลย ไปแบบอารมณ์รักแล้วรักเลย แต่ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลย ก็เพราะฝนมันตกตลอดเลย

เมื่อคุณบก.และลูกน้อง มีอิสระจากททท.แล้ว คราวนี้เราก็มุ่งหน้าไปทำคอลัมน์ที่พิษณุโลกกันต่อ
ดีใจมากที่พายุสงบ พิษณุโลกมีแดดแผดเผา แม้จะน้อยนิด แต่ก็ไม่อยากให้ฉ่ำทั้งทริป
เรารีเควสว่า หนูอยากไปภูหินร่องกล้าจังเลยค่ะ
ฟังมานักแล้วว่า เส้นทางจากด่านซ้าย - หล่มสัก (เพชรบูรณ์)เป็น scenic road
เจ๊อะเข้ากับตัว ถึงเออ ว่ะ ถนนสายนี้สวยจริง ข้างขวามีลำธาร ขนานไปกับภูเขาข้างซ้าย
สุดสายตาไปไม่ไกลมีพี่ภูเขาตัวใหญ่ใส่เสื้อสีเขียว
ฝนตกเพิ่งเสร็จ พี่ภูเขาเลยพาดผ้าพันคอเป็นสีขาวของสายหมอกซะด้วย Scenic จริงๆ ขอคารวะ 2 จอก

ล้อมกรอบให้อีกนิด
สำหรับผู้ที่อยากไปภูหินร่องกล้า (ใครเหรอ) แนะนำว่า มีเส้นทางขึ้น 2 เส้น เส้นแรก นครไทย พิษณุโลก จะลาดยางเอี่ยมอ่อง ขับปรี๊ดขับปรี๊ดแต่คุณจะไม่ได้สัมผัสกับกีฬาวิบากที่จะทำให้รถช่วงล่างดังครืดคราด แนะนำเส้นหล่มสัก เพชรบูรณ์ ที่สวยชิป โค้งแล้วโค้งอีก แต่วิวงามงด (ค้นพบว่าชอบกิจกรรมนั่งรถขึ้นเขามาก คือนั่งเฉยๆ แล้วให้คนอื่นขับ ส่วนเราก็ชิมอากาศบนดอยไป )

จบทริป Scenic Road แต่พองาม
ถึงเมืองสองแคว เลยขอนอนค้างสองคืน
ทริปนี้ชอบพิษณุโลกมาก เพราะมีเวลาเป็นของตัวเองจริงๆ ได้เอกเขนก ได้ตื่นตี 5ไปตักบาตรหน้าวัดพระศรีซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำมานานแล้ว ไอ้การตื่นเช้าเนี่ย ได้เดินตลาดเช้า ได้นั่งดูนกกางเขนพร้อมซดน้ำเต้าหู้ริมแม่น้ำน่าน ได้กินก๋วยเตี๋ยวห้อยขาที่รสชาติก็งั้นๆ สะกิดผู้ร่วมทริปว่า นั่งพับเพียบไม่ได้นะคะ เราต้องมานั่งห้อยขา ! ได้ว่ายน้ำทางยาวในห้องพักแบบพูลวิลล่า ลองตดในอ่างจากูซี่ เห็นเป็นฟองปุ๋งๆ เหมือนแรงดันจากูซี่เลยอะ (ทุเรศที่สุด) และได้ไปหาหมอดูแม่นมากๆๆ ที่พิจิตร (เอ่อ ไหนว่ามาทำงาน)

ปล. พิจิตรมี 2 สิ่งที่ติดตา คือ บ้านไม้ใต้สะพานย่านเก่า ที่อ.ตะพานหิน และจระเข้สวมชุดไทยที่ยืนสวัสดีแขกไปใครมาเกือบทุกสี่แยก

สูดอากาศจนเต็มปอดแล้ว จึงมีแรงกลับมาปั่นต้นฉบับได้อีกเฮือกใหญ่
ขอจบการรายงานสภาพอากาศของเด็กด้อยอากาศแต่เพียงเท่านี้

คนเดียวทริป

2009-08-12T17:31:00.016+07:00

ไม่ค่อยได้ไปไหนคนเดียวนานแล้ว
จนเมื่อวันศุกร์โน้นนน พยายามพาตัวเองไปทำคอลัมน์ที่ชอบโดยลำพัง
ผลคือ ได้ไปทำงาน ได้ดูโน่นดูนี่ และยังได้เจอเส้นทางท่องเที่ยวฉบับพิเศษ (คิดเอาเองว่าพิเศษ)
ในกทม. อีกด้วย

เริ่มจาก บ้านดินสอ Hostel ขนาดเล็กในตรอกศิลป์ เสาชิงช้า
ที่เจ้าของน่ารักมาก ชี้ชวนให้เราชะโงกหน้าต่างไปดูบ้านเก่าของคุณยายหลังข้างๆ
ทั้งๆ ที่เราเดินผ่านตรอกศิลป์เพื่อไปกินข้าวมันไก่ไชโยมาตั้งแต่สมัยเรียน
แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่า ตรอกศิลป์นี่แหละ เป็นชุมชนที่มีบ้านเก่าสไตล์โคโลเนียลสมัยร.5 - ร.6 มากที่สุดในประเทศไทย
(ข้อมูลนี้ พี่แหม่ม เจ้าของบ้านดินสอเล่าให้ฟัง)
โปรแกรมหน้า ว่าจะหาเวลาซื้อมนต์นมสดมานั่งเล่นดึกๆ ที่บ้านพี่แหม่มนะ

(บ้านดินสอ)

(ชะโงกดูบ้านเก่าของคุณยายชุมนุมพร)

(แจ่มๆ )

(ที่คั่นประตูนานาชาติ)

ต่อด้วย พระนครนอนเล่น
ใครๆ ก็รู้อยู่ว่าที่นี่น่ารัก จึงขอผ่าน
แต่ไฮไลท์น่าจะอยู่ที่ภาพโรงเรียนสตรีวรนาถ สายไฟฟ้าระโยงระยาง และท้องฟ้าสีเข้มตัดกับแดดที่แรงจัดๆ มากกว่า

จากเทเวศน์ ตอนบ่ายๆ
วีรภาก็ฝ่ารถติดข้ามสะพานซังฮี้ไปยังจรัลสนิทวงศ์
เพื่อไปยังรีสอร์ตบ้านบางพลัด เห็นฝาบ้านแล้วนึกถึงบ้านเก่าของตน
ช้าก่อน... ไฮไลท์อยู่ที่ความไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ว่าจะกลับไปซอยอารีย์ที่หมายอย่างไร
ฉันจึงเดินข้ามสะพานลอย กะว่าจะนั่งรถเมล์จากจรัล 77 ผ่านซังฮี้ที่รถติดโคด ตอนห้าโมงครึ่ง
มุ่งหน้าสู่อนุสาวรีย์ชัย อ้อมมมมไปแยกตึกชัย สู่เส้นพระราม 6 แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

ทันใด ก็เหลือบเห็นป้ายสีฟ้าขาว เรือต่อรถ รถต่อเรือ ช่วยเหลือชาติ หน้าปากซอยจรัล 72
เนื่องจากไม่ใช่สาวฝั่งธน วีรภาจึงรีบขอคำปรึกษาจากพี่วินหน้าปากซอย โดยไม่ต้องใช้บริการ 1113
เมื่อได้ข้อมูลเสร็จสรรพว่าต้องนั่งเรือข้ามฟากจากตรงนี้ ไปขึ้นเรือด่วนฝั่งตรงข้ามท่าพายัพ
วีรภาก็กระโดดค่อมเบาะมอไซค์ ขอยังไงก็ได้ ให้ฉันไม่ต้องฝ่ารถติด
พี่วินใจดี คิดค่าบริการแค่ 4 บาท ย้ำว่า 4 บาท เป็นค่ามอไซค์ที่ถูกที่สุดในยุคไข้หวัด 2009
ถามพี่วินไปว่า ทำไมไม่คิด 5 บาทไปเลยคะพี่
พี่วินบอกคิดแค่นี้แหละ เพราะมันใกล้
ที่ตลกกว่านั้นคือ ขอถ่ายรูปวินพี่เป็นที่ระลึก แกก็ใจดีให้ถ่าย หนูเลยซาบซึ้ง ไม่เคยนั่งมอไซค์ราคาประหลาดล้ำเท่านี้มาก่อน

(พี่วินแอ่นแผ่นหลังให้ชักภาพ)

(เรามีเรา)

เสร็จสรรพ วีรภาหาทางตะกายกลับบ้าน ด้วยการนั่งเรือข้ามฟากซึ่งมีสมาชิกเป็นชายหนุ่มเพียง 1 ชีวิต
เนื่องจากมีกล้องดิจิมอนอยู่ในมือ จึงเก็บภาพบรรยากาศการนั่งเรือโคลงเคลงที่โหวงเหวงพอดู

ข้ามมาฟากพายัพ คิดในใจว่า ไม่เอาดีกว่า ไม่อยากกลับบ้านเร็ว
อยากโต๋เต๋ดูก่อน ว่าพายัพนี่มันคือตรงไหน
เดินท่อมๆ ผ่านโป๊ะเรือสู่ถนน เห็นรถเมล์ขนาดเล็กสีเขียว ชื่อเล่นว่า 14 ชื่อจริงว่า ศรีย่าน สวนลุม
ทำให้คลายสงสัยว่า อ๋อ ที่นี่เอง ... ศรีย่าน

กำลังจะมุ่งหน้าสู่ศรีย่าน สายตาเหลือบเห็นป้ายคาราโอเกะสะท้อนแสง และร้านอาหารกึ่งขายของที่ระลึก มีฟอนท์สวยๆ ประดับด้านบนว่า "ทำเสื้อ ทำสวน" ร้านที่เคยเห็นในแมกกาซีน อยู่ตรงนี้เอง ไม่รอช้า เพราะชีวิตไม่ได้รีบไปไหน จึงเปิดประตูร้านเข้าไปในขณะที่เจ้าของร้านยังไม่ทันตั้งตัว

(ทำเสื้อจริงๆ เห็นมะ)

ตามประสาเด็กช่างคุย วีรภากับคุณพี่เจ้าของร้านก็ทำความรู้จักกันในชั่วเวลา 5 นาที พี่เขาคงงงๆ ที่น่าตลกกว่านั้นคือรูปโปสการ์ดที่พี่เขาไปเที่ยวต่างประเทศมา มีภาพคนที่เรารู้จักอยู่ด้วย เลยยิ่งทำให้เราคุยกันง่ายขึ้น
เนื่องจากร้านพี่เขาเป็นร้านขายอาหาร (ตามสั่ง คือต้องโทรมาสั่งก่อน ถึงจะได้กิน)
แต่พี่เขาไม่มีอาหารขายวันนั้น จึงเอาซุปเห็ดสามย่างที่จะเอาไปให้คนป่วย มอบให้วีรภาซึ่งไม่ป่วยทานเป็นการต้อนรับ
หมายเหตุ ร้านพี่เขาเก๋ เปิดมาได้ 10 กว่าปีแล้ว ฟีลน่าจะตั้งอยู่บนถนนพระอาทิตย์มากกว่า

เจอสิ่งรื่นรมย์ด้วยความบังเอิญสักพัก เป็นอันว่าต้องร่ำลำ แถมวีรภาก็กินเห็ดไม่เป็น
จึงโต๋เต๋มุ่งหน้าสู่ตลาดศรีย่านด้วยใจระทึกต่อ (สารภาพว่า เมื่อก่อนเคยคิดว่า ศรีย่าน แปลว่า สี่ย่าน ซึ่งเป็นพี่น้องกับสามย่าน)
อเมซิ่งกับอาหารกินอันน่าตื่นใจ แต่คิดว่ากินคนเดียวคงไม่หรอยแน่ๆ
ตัดสินใจเดินเท้ามุ่งหน้าสู่ซอยอารีย์เป้าหมายแรกอีกครั้ง โดยไม่รู้หรอกว่ามันไกลกว่ากันแค่ไหน คิดว่าถ้าเมื่อยเมื่อไหร่ค่อยโบกรถ
เดิน เดิน และเดิน ก่อนจะถึงแยกพิชัย เห็นร้านทำผมอยู่หนึ่งร้าน
แสงไฟเหลืองสลัว มีม่านวินเทจ แถม Barber's pole ก็หมุนซะเหนื่อยเหมือนไม่มีแรงหมุน
เป็นโรคแพ้อะไรแบบนี้ซะด้วย จึงเดินสุ่มสี่สุ่มห้า เปิดประตูร้าน ที่มีช่างเพียงคนเดียว บอกไปว่า จะมาสระผม
(ซึ่งบางครั้งเราก็ควรทำอะไรตามใจแบบไร้สาระบ้างก็ดี)

แถมบรรยากาศร้านทำผมดูเป็นยุคเก่าที่น่าหลงใหล เจ้าของร้านเป็นคุณพี่ผู้ชายคนเดียว ที่นิยมอ่าน Harper's Bazaar เราจึงเหมาไปเองว่า พี่เขาต้องทำได้เดิ้ล เก๋ ฉันจึงปล่อยตัวปล่อยใจให้พี่เขาปู้ยี้ปู้ยำเส้นผมอยู่นานสองนาน
ขอข้ามบทสนทนาและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเรากับพี่เขา
แต่เอาเป็นว่า จู่ๆ ฝนก็ตกหนัก ทำให้เราติดฝน และต้องดูรายการกบนอกกะลากับพี่ช่างตัดผมคนนั้น (และผมก็ออกมาเป็นทรงคุณครูสาวเข้ากรุงนุ่งกระโปรงสุ่มเลยทีเดียว)
และเมื่อฟ้าหลังฝนทำให้วีรภาอยากเดินกลับไปหาอะไรกินตรงศรีย่านอีกครั้ง
...
แต่อนิจจา ฝนตกซู่ใหญ่ ทำให้ร้านรวงที่ดูท่าว่าอร่อยก็ทยอยเก็บกันไปหมดแล้ว
จึงทำให้ฉันจบทริปนี้ด้วยเกี๊ยวหมูชามยักษ์ เครปญี่ปุ่น ณ ศรีย่าน ซึ่งไม่ใช่ของกินที่เป็นเอกลักษณ์ของย่านนี้เลย (ทำเสียงสูง)แต่อย่างน้อยก็ยังมีความประทับใจในสิ่งบังเอิญข้างทางตลอดทั้งวันบ้างละว้า

ขอได้รับความขอบคุณ จากการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานครแบบกระท่อนกระแท่น

ปล. แถมๆ Sound Track ประจำวันฟ้าใสทริปนี้ ขอเป็น Blue Skiesของ Noah and the Whale ละกันนะ (อ่านว่าบลู สกีส์ ฮ่าๆ )

เพื่อนใหม่

2009-07-12T11:05:00.003+07:00

เนื่องจากวิทยุหูหิ้ว Philips ที่เก็บเงินซื้อสมัยเรียนมหาลัย
มีคุณสมบัติเล่นคาสเซ็ทท์ ฟัง FM AM และเล่นซีดีได้ เกิดป่วยและยากเยียวยา
มีอาการลำโพงแตก แผ่นกระตุก ไม่อ่านซีดีก๊อป เสาอากาศไม่รับสัญญาณ
ทำให้ความรื่นรมย์ระหว่างตอนเช้าก่อนไปทำงาน และตอนก่อนนอน ดร็อปลงไปหลายริกเตอร์
จึงคิดว่า สมควรหาเพื่อนใหม่สำรองไว้ และส่งเพื่อนเก่าไปอมรซะ
(ก่อนจะให้น้องสาวรับสัมปทานต่อเพื่อฟังเพลงเกาหลีของเธอ)

ตัดสินใจไม่นาน แต่รอเงินในกระเป๋านานอยู่
ก็ได้วิทยุเครื่องเล็กๆ ราคาสมฐานะอย่างเราๆ
นี่คือโฉมหน้าเพื่อนใหม่
ที่สามารถอ่านซีดีก๊อปและซีดีแท้ได้อย่างเสถียร
เลยขอแชะรูปไว้เป็นสักขีพยาน พร้อมกับวงชูเกซที่กำลังโปรดปราน

The pains of being pure at heart

คืนที่ไปถอยวิทยุใหม่มา จำได้ว่าขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง
นั่งตรงกลางระหว่างลำโพงทั้ง 2
ปล่อยให้เสียงจากลำโพงซ้ายวิ่งวิ้งไปลำโพงขวา
มิน่าล่ะ เวลาไปฟังเพลงที่ร้านขายซีดี กลับเพราะกว่าตอนซื้อมาฟังที่บ้าน
เครื่องเสียงแต่ลำโพงไม่จ๊าบนี่ ทุกอย่างจบเลย

ได้สมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาในห้อง ฉันก็นอนหลับสนิทตลอดคืน
โดยไม่ซึมเปื้อนด้านข้าง

แบบสอบถามความพึงพอใจในการใช้ชีวิต ของนางสาว พ.

2009-05-24T14:17:00.005+07:00

วิธีทำ : เขียนข้อมูล อัพเดทความเป็นไปลงในช่องว่างๆ
ทำไมต้องทำ : คิดว่ามีคนรออ่าน
ใครวะ จะอ่าน : นั่นดินะ ฮ่าๆ

ทุกวันนี้คุณตื่นนอนเวลา - ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 7 โมงครึ่ง แต่ตื่นได้จริงๆ ก็ 8 โมงกว่า

อาหารมื้อเช้าที่คุณมักทานประจำ - น้ำมะพร้าว 1 ลูก ตามสูตรธรรมชาติบำบัดของหมอเจค็อบ และถ้าเป็นไปได้ จะทานกล้วยน้ำว้าแทนแซนด์วิชแฮมชีส

การเดินทางในตอนเช้า - ป๋าจะขี่มอเตอร์ไซค์ฮอนด้า ชาลี (อยากโชว์ว่ามีรถเก่า) ไปส่งที่รถไฟฟ้าสุรศักดิ์ และต่อด้วย BTS ตามสูตรสาวออฟฟิศ แหมะลงที่อนุสาวรีย์และต่อด้วยวินรถตู้มุ่งหน้าสู่มีนบุรีนคร การเดินทางซ้ำซ้อนพอใช้ได้และกินเวลานานพอควร

ความรื่นรมย์ในช่วงเช้าที่คุณพอหาได้ - ฟังเพลง ไม่ก็หยิบ frankie มาเปิดๆ ดูรูปบนรถไฟฟ้า วันไหนอารมณ์ดีจะหยิบกล้องดิจิ
มาสแน๊ปวิวแถวช่องนนทรี แต่ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเลยไม่ค่อยสแน๊ป

แล้วเพลงที่คุณชอบฟังระหว่างเดินทาง - ก็เยอะ แต่ตอนนี้กำลังชอบ I gotta fire ของ Spiritualized เพลงไรวะ กวนโคด

ถึงออฟฟิศ สิ่งแรกที่คุณจะทำ - ไหว้ศาลพระภูมิหน้าบริษัท สแกนนิ้ว

เอ่อ เอาแบบที่สาวออฟฟิศชอบทำสิ - เช็กเมล Sign in MSN แต่ไม่ค่อยตั้งชื่อเอ็มแล้ว เพราะไม่อยากบ่งบอกอะไร แต่ข้อเสียของมันคือ ทำให้เราไม่ได้ใช้สมองครีเอทๆ นะ เสร็จแล้วหยิบแก้วน้ำไปล้าง เติมน้ำเปล่า และมานั่งที่โต๊ะ

ความสุขระหว่างวันล่ะ - รอคอยมื้อเที่ยงว่าจะกินอะไรดี คิดเมนู ดื่มชามะนาวลุงดำหน้าออฟฟิศ ปั่นต้นฉบับ เขียนงานดีๆ ถ้าวันไหนออกไปเจอคนที่น่าสนใจ ได้แง่มุมดีๆ จะรู้สึกดีว่า เออ ชีวิตได้เจออะไรดีๆ ก็ดีนะ

ความไม่สุขระหว่างวัน - จะเหนื่อยและนอยด์ถ้า... โทรขอคิวสัมภาษณ์ไม่ได้ เรี่ยวแรงถอดเทปหดหาย สมองไม่คิดก็อปปี้เฉิดฉาย หาข้อมูลไม่ค่อยคลี่คลาย ทำให้ส่งต้นฉบับสาย

กิจวัตรที่คุณมักจะทำในเวลา 18.00 น - ฝากพี่ที่ออฟฟิศซื้อลูกชิ้นทอดมากิน เดินไปฉี่ ระหว่างทางไปฉี่ ถ้าโชคดีเจอพระอาทิตย์กำลังตก จะเห็นธรรมชาติกลมโตและรู้สึกเอาเองว่ามันโรแมนติก

กิจวัตรหลังเลิกงาน - นัดเจอแฟนชาย (คล้ายๆ เฟรนไชส์) คิดเมนูว่าจะกินมื้อดึกอะไรดี ไล่ไปตั้งแต่ อีบี โคโระเกะที่ Rice
พะแนงหมูที่ร้านอินเตอร์ สุกี้ ปากซอยแชงกรีลา ราดหน้าแสนยอดเจริญเวียง โจ๊กปรินซ์บางรัก ยำเซ็นหลุยส์หน้าธนาคารไทยพาณิชย์ เกี๊ยวน้ำปากซอยบ้านใหม่ เบคอนพันหน่อไม้ที่หน้าโรงเรียนยานนาเวศ เกาเหลาลูกชิ้นย่านสะพานสี่ ตบท้ายด้วยนมเย็นซิโคล่ (You are what you eat Na pink !)

สิ่งที่ทำอย่างแรกเมื่อถึงบ้าน - จริงๆ ก่อนถึงบ้านจะมีอยู่หนึ่งอย่าง แวะเล่นกับลูกชายบ้านหน้าปากซอย ชื่อน้องไดรพ์เวอร์
อายุ 1 ขวบ แต่หนัก 17 โล จ้ำม่ำมาก

กิจกรรมที่คุณร่วมทำกับน้องสาว - ดูเอ็มวี Sorry Sorry ของ Super junior ชอบมาก เครซี่มาสักพักใหญ่ๆ มิวสิกแสงสวย ดูดีกว่า 2 อัลบั้มที่แล้ว

ก่อนคุณเข้านอน มักจะทำอะไร - ไม่ทำอะไร หัวถึงหมอนก็นอนได้เลย

ภาคผนวก
สถานที่ที่คุณชอบแฮงก์เอาท์ในวันหยุด - ตอนนี้ไม่มี อยู่ติดบ้านมาก แต่ตั้งใจว่าจะแวะไปห้องสมุดสานแสงอรุณแถวบ้านทุกวันเสาร์ (ถ้าทำได้นะ ) ว่ายน้ำที่สโมสรแถวบ้าน การออกกำลังกายหนึ่งเดียวที่ทำได้ เดินเล่นสวนลุมไนท์ ดูหนังและกินฟู้ดคอร์ทที่ห้างสรรพสินค้า ตบท้ายด้วยไอติมช็อกโกแลตร้านสีฟ้า นับว่าเป็นการเติมเต็มความสุขได้หนึ่งวัน

ทริปล่าสุดที่คุณเพิ่งไปเยือน - เกาะเหลาเหลียง ตรัง / เกาะกระดาน ตรัง / ไปดูนกกับชมรมอนุรักษ์ที่ชลบุรี ได้เห็นนกแปลกๆ สวยดี

ทริปที่คุณอยากไปอีกล่ะ - ล่องแก่งลำน้ำเข็ก ล่องแพลุ่มน้ำพะโต๊ะ แต่ตอนนี้แค่ได้นอนเค้งริมคลองที่ไหนสักแห่ง ก็นับว่าสุขโขแล้ว

คุณมีวิธีผ่อนคลายตัวเองอย่างไร - นอกจากร้านไปนวดเอกเขนกของคนกันเองย่านอารีย์ ก็จะชอบสวนพลูนวดไทย แถวบางรัก หรือไม่ก็ทำห้องนอนให้เป็นเธียเตอร์ขนาดย่อม ดูหนังบู๊ล้างผลาญแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ล่าสุดนอนดู Transporter ภาค 3 เออ คลายเครียดดีนะ

สิ่งที่คุณอยากทำแต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ(ในช่วงเวลาอันสั้นนี้) - ไปสำเพ็งกับแก้ม ซื้อโครเชต์มาให้ยายถักแก้เซ็ง ปักผ้าบนคอกระเช้า ปักผ้าให้ของขวัญคนพิเศษ แต่งห้องทีวีแบบมินิมอลสักที (ตอนนี้เป็นแบบแอนิมอลอยู่)

นับว่าชีวิตตอนนี้ คุณมีความพึงพอใจกับมันมากน้อยแค่ไหน
พอใจในระดับหนึ่ง ไม่มาก ไม่น้อย แต่โดยรวมถือว่ากำลังดี มีอะไรใหม่ๆ ให้เข้ามาได้ตื่นเต้นและเรียนรู้เสมอๆ (คำตอบสร้างภาพ) เราแบ่งชีวิตเป็น 2 แผนก แผนกหนึ่งคือคนทำงานหนังสือ อีกแผนกคือคนทำธุรกิจเล็กๆ ชอบทั้งสองอย่าง และจะค่อยๆ ประคองมันให้เดินหน้าไปด้วยกันได้ และดูท่าว่ามันก็กำลังจะไปของมันดีเลยล่ะ

เราอาจไม่มีเวลามามีชีวิตที่นี่สักพักใหญ่ๆ จึงขอมาตอบแบบสอบถามความพึงพอใจไว้ให้อ่าน มา ณที่นี้
ขอได้รับความขอบคุณ

นางสาว พ.

สนุกสุดแสนเที่ยวแดนอันดามัน

2009-04-15T17:32:00.004+07:00

น้ำทะเลสวย
ฟอนท์ก็สวย
ยิ่งก๊อปปี้บนเรือยิ่งสวยเข้าไปใหญ่

ให้เครดิตเจ้าของเรือซะหน่อย : บังฝน ผู้ขับเรือพาเรามาที่เกาะรอก (ปีที่แล้ว บังฝนก็พาเราไปเที่ยวบ้านที่เกาะมุก แต่ไม่ยักกะเห็นเรือลำนี้แฮะ)

ชม…เชย Vol.3 ศรีประจันต์ เก่าจริงเรื่องปิ้งย่าง

2009-02-21T23:11:00.006+07:00

หลังจากที่วาดฝันไว้ ว่าอยากไปเที่ยวตลาดศรีประจันต์ ณ สุพรรณให้ได้
ตามแรงบันดาลใจที่ได้จากหนังสือ ฅ.ฅน หน้าปกท่านป.อ ปยุตโต
วันนี้วีรภา ทำมันสำเร็จแล้ว !!!

นั่งคุยกับคุณลุงเลขาพิพิธภัณฑ์บ้านท่านเจ้าคุณ
คุณลุงบอกว่า ใจจริงอยากทำที่นี่ให้นักท่องเที่ยวเยอะๆ เหมือนสามชุก แต่มีปัญหาวงในของเทศบาล
คิดในใจว่าอย่าได้ไหม อยากให้ที่นี่ยังคงเป็นแบบนี้อยู่

เรื่องเพลิดเพลินคือการได้นั่งกินบะหมี่เกี๊ยวแปะโป้คู่กับน้ำส้มไบเล่ (ปกติจะซัดเป๊บซี่ แต่มาที่นี่ขอน้ำอัดลมฟอนท์โบราณซะหน่อย) โดยมีคุณยายวัย 60 กว่า บรรจงทำให้ เลยขอฟาดไป 2 ดูคุณยายแกตั้งใจมาก อร่อยล้ำ ชามละ 25 เอง
เดินให้ทั่วตลาด เห็นร้านรวง โบราณคลาสสิก ร้านตัดเสื้อ ร้านขายผ้านวมโฮมเมด ร้านน้ำแข็งไส ร้านขายยาที่เปิดมากว่าร้อยปี
ขอคิดก็อปปี้ให้หนึ่งประโยค “พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต...ชิปเป๋ง”

บ่ายกว่าๆ ไปยังท่าเรือ เพื่อจะข้ามฝั่งไปยังวัดบ้านกร่าง
คุณยายฝีพายวัย 73 พายเรือมารับ เที่ยวละ 5 บาท คุณยายยังแข็งแรง สักคิ้วซะเข้มเลย
วิวดี อากาศดี แม่น้ำท่าจีนหรือแม่น้ำไหนๆ ต้องแสงทีไร ก็ระยิบระยับ
อดไม่ได้ เลยขอแคนโต้ 3 บรรทัด
สวย
แต่…
แดดร้อน

ก่อนไปวัดบ้านกร่าง สอบถามชาวบ้านว่านอกจากอายุกว่าร้อยปี ไฮไลท์ของวัดนี้อยู่ที่ตรงไหน
คุณลุงเต็มใจเสนอ …ห้องน้ำวัดบ้านกร่าง มาตรฐานดีนะหนู เพิ่งได้รับรางวัลกี่ดาวก็ว่าไป มีกลิ่นหอมด้วยนะ แกย้ำ

ข้ามฟากไป
บ้านไม้ชุมชนฝั่งวัดบ้านกร่าง
ประตูบานเฟี้ยมของบ้านเก่าเรียงกันเป็นแถว มีศาลพระภูมิอยู่บนระเบียงชั้น 2 ด้วย
หลังคาปั้นหยา แถมด้วยอินทีเรียเป็นจานดาวเทียมทรูวิชั่น เห็นมีแทบทุกบ้าน
และทุกบ้านก็จะมีคนแก่นอนกลางวันหรือจับกลุ่มสมาคม เราว่าลูกหลานกลัวแกเหงา เลยจัดดาวเทียมทรูวิชั่นไว้ให้อยู่เป็นเพื่อน
เห็นคุณยายท่านหนึ่งนั่งสานกระจาด (เรียกถูกป่าววะ) เลยไปขอถ่ายรูป แกหัวเราะ คุณยายบ้านข้างๆ เลยบอกหนูๆ มาถ่ายรูปพัดอันใหญ่ของยายด้วยสิ คุยไปคุยมา ยายชื่อยายแหวน 78 แล้ว สานพัดไม้ไผ่ อันใหญ่นี่ 300 สานไปขายทุกวันเสาร์ อาทิตย์ แถมโชว์มือให้ดูด้วยว่า ยายมือบวมเพราะสานพัดมากไป
ยายน่ารัก อ้วน จ้ำม่ำ ก่อนกลับ ขอจับแหน่ว แน๊ว ยายไปหนึ่งที (แหน่ว แน๊ว คือส่วนตรงต้นแขนที่ใหญ่ๆ)

โดยสรุป
ไปสุพรรณไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้ามีโอกาส จะมาใหม่ นะเออ

ที่นี่…ทิเบต

2009-02-12T19:33:00.008+07:00

เนื่องในโอกาสวันแห่งความรักตามศาสนาพุทธ
และหลังจากรู้ตัวว่าสมดุลในร่างกายเริ่มเอียงกะเท่เร่มาพักใหญ่ๆ
ฉันหอบกายกับใจไปหัวหิน เพื่อเข้าคอร์ส Body & Mind Detox
ตามที่นิตยสาร Woman & Home จัดเป็นครั้งแรก (ฮ่าๆ พื้นที่โฆษณาอีกแล้ว)

3 วัน 2 คืน ที่ฉันจะได้ใช้ชีวิตแบบชาวทิเบต (ประหนึ่งว่างั้น)
นั่นคือไปเรียนรู้วัฒนธรรมและขัด ขัด ขัด จิตใจโดยใช้ศาสตร์ทิเบตเป็นเครื่องมือ
ฟังดูเป็นทางก๊าร ทางการ
ก่อนไป โดนแซวว่าต้องไปนั่งสมาธิ กราบอัษฏางคประดิษฐ์ คล้ายๆ ต้องปฏิบัติธรรมแน่นอน

แต่ผิดคาดแฮะ
ศูนย์ขทิรวัน ที่ๆ ฉันไป อยู่กลางภูเขา เส้นที่คุ้นเคย ทางไปน้ำตกป่าละอู (เคยเจอช้างป่ากลางทางที่นั่น)
ตกดึกอากาศดีมากถึงมากๆ
โปรแกรมที่ทำให้ฉันอยากมาที่นี่คือ การได้นอนดูหนังทิเบตท่ามกลางแสงจันทร์
หนังเรื่อง หิมาลายา ซับอังกฤษ แต่เข้าใจง่ายกว่าที่หวั่นไว้ (55)
แม้จอหนังจะไม่ใหญ่ แต่ฉันก็ทำเนียน ลากถุงนอนจากในเต้นท์มาเผื่อแผ่พี่ๆ
แทบไม่ต้องใช้หลอดไฟ เพราะแสงจันทร์ทำหน้าที่ของมันกำลังดี

อากาศเย็น
2 คืนนั้นฉันต้องนอนเต้นท์คนเดียว ปูที่นอนเอง ขดตัวอยู่ในถุงนอนลำพัง แต่ก็ไม่วายรูดซิปเต้นท์ให้แสงจันทร์กลมโตส่องหน้าผาก โคตรโรแมนติก โชคดีที่ที่นั่นสัญญาณดีแทคไปไม่ถึง เป็นทริปที่ฉันมักรอคอยตอนกลางคืนมากที่สุด เพราะที่จะได้อยู่กับตัวเองจริงๆ แบบนานๆ ซะที (แต่อยู่ได้แป๊บเดียวนะ เพราะจะหลับก่อนเวลาอันควร)
ที่น่ารักคือ ตอนรุ่งเช้า จะมีคุณเยินเต็น ชาวทิเบต ใช้แตรทิเบตเป่าให้ตื่น ฟังดูดีมะ

ได้ฝึกกราบอัษฏางคประดิษฐ์เป็นครั้งแรก อาจารย์กฤษฎาวรรณสอนว่านี่คือการทำโยคะขนาดย่อม
8 ส่วนของร่างกาย นาบชิดกับพื้น
รู้ตัวอีกที ก็เจ็บหน้าท้องเหมือนกันแฮะ
ไฮไลท์ของงาน คือการฝึกเขียนอักขระโบราณโดยใช้พู่กันไม้ไผ่
โอม อา หุง แปลว่า กาย วาจา ใจ
ฝีมือพอใช้ได้ปะ

ฉันชอบสถูปมนตร์
ตอนที่นั่งอยู่ด้านใน เวลาลมแรงมาปะทะ ตีผ้าหลากสีเสียงดังผับๆ จะรู้สึกดีมาก
ไม่ต้องคิดอะไร เพราะในหัว จ้องแต่จะฟัง เสียงผับ ผับ ผับ

มีช่วงหนึ่งของวัน มีกิจกรรมให้อยู่กับตัวเองครึ่งชั่วโมง
อยู่กับตัวเองคืออยู่กับตัวเองจริงๆ ห้ามอ่านหนังสือ ห้ามคุยกับใคร
ให้ใช้เวลาพินิจภายในใจของตัวเอง (ฟังดูล้ำลึก)
ฉันปลีกเวลา ขอไปนั่งใต้ทุนศาลา
กะว่าจะชิลล์ สุดท้ายเห็นแมว 2 ตัว นอนจุ๊บกัน
ที่บ้ากว่านั้นคือ ฉันน้ำตาไหล
ไม่ค่อยเห็นสิ่งมีชีวิตอย่างแมว หมา แสดงความรักกันออกนอกหน้าแบบนี้เท่าไหร่
(ส่วนใหญ่เห็นมันเอากันอย่างเดียว)
แมวตัวเมีย เลียขนให้แมวตัวผู้
แมวตัวผู้ หันมาจุ๊บแมวตัวเมีย
บ้าไปแล้ว สุดท้ายฉันก็แพ้อะไรแบบนี้ทุกที

ปล. นอกจากทริปนี้ จะทำให้ฉันได้โอโซน และอยากกลับบ้านไปจัดห้องให้เป็นระเบียบ
(ฟังดูไม่น่าเกี่ยวกันเท่าไหร่)
ฉันได้ Destination ที่ใหม่ …
อยากไปเยี่ยมทิเบตสักครั้ง

(เราหน้าเหมือนกันป่าววะ)

Coming Soon Hobby !

2009-01-15T18:38:00.010+07:00

เคยนั่งคิดเล่นๆ ว่านอกจากฟังเพลง ฉันเป็นคนไม่มีงานอดิเรก
เอาใหม่ - งานอดิเรกคือชอบดูคนอื่นทำงานอดิเรก
- รับเขียนคอลัมน์ให้หนังสือสาวิกา ก็เสนอคอลัมน์พาคนอ่านไปดูงานอดิเรก คือชอบดูจริงๆ แต่ให้ทำก็ทำไม่เป็น ทำไม่สวย
- 8 เดือนมานี่ ติด Frankie งอมแงม เพราะข้างในมีเรื่อง Crafty แนววินเทจที่โด๊น โดน
- ไป Big Knit 49 ชอบที่เห็นคนอื่นนั่งถักนิตติ้ง แต่ทำไม่เป็น จนคุณไนส์เจ้าของร้านต้องสอนให้จับเข็ม แล้วก็ถักหมวกได้แค่ครึ่งใบ
- ชอบต้นไม้ แต่ไม่ปลูกต้นไม้ อยากให้แม่ปลูกไว้ให้ดูมากกว่า
- เจอหนังสือปักผ้าญี่ปุ่นที่คิโนะแล้วสวยปิ๊ง อยากปักฝ้าเป็น แต่ก็ซื้อมาแค่ดูรูป (ขนาดเย็บกระดุมยังให้ป๋าซ่อมให้เลย)
- ตอนเด็กๆ สะสมแฮนด์บิลแล้วชอบเอาไปแลกที่สมาคมแฮนด์บิล ชั้นใต้ดิน
เดอะมอลล์ ท่าพระ แต่ปัจจุบันกลับไม่มีของสะสมที่เป็นจริงเป็นจัง (อ้อ ! มีตู้ไม้ที่สะสมของเก่า จาน ชาม ช้อน กระป๋อง แต่ก็ดูอีเหละเขะขะหาแก่นสารไม่ได้)
- สมัยเรียน กพอ.ก็ได้เกรด 1 นั่นแปลว่าการงานพื้นฐานอาชีพอ่อนด้อย
- วาดรูปไม่สวย
- แต่ชอบแต่งห้อง และก็คิดเอาเองว่าฉันก็มีรสนิยมในแบบของฉันประมาณหนึ่งนะ (ฮ่าๆ แม่งโคตรหลงตัวเองเลย)
- ส่วนเก็บตังค์ไปเที่ยว นี่เรียกงานอดิเรกปะ

พอมานั่งพินิจตัวเอง
จริงๆ ฉันก็มีงานอดิเรกนี่หว่า คือชอบทำงานเมคมันนี่
ถ้าใครที่สนิทกับฉันจริงๆ จะรู้ว่าฉันเป็นคนที่ไม่มีต้นทุนในชีวิตมากมาย
ดังนั้นฉันต้องสะสมต้นทุนให้ตัวฉันเอง (ฟังดูวัลลี๊ วัลลี)
ชอบขายของ เวลาคนมารุมร้านเหมือนมีแสงแฟลชวูบวาบจะเป็นความสุขแบบบอกไม่ถูก
ทุกวันนี้เสาร์ อาทิตย์ ก็ตั้งใจสร้างสรรค์สินค้าโอท็อปส่งร้านค้า
ไม่รู้อย่างนี้เรียกว่างานอดิเรกปะ

แต่วิกิพีเดีย มันบอกว่า งานอดิเรกคือสิ่งที่ทำยามว่าง เกิดจากความสนใจและความสนุกสนานเป็นหลัก มากกว่าที่จะได้ผลตอบแทนทางการเงินหรือสิ่งแลกเปลี่ยนอื่นๆ งานอดิเรกมักจะเพิ่มพูนทักษะ ความรู้และประสบการณ์ในด้านต่างๆ แต่จุดมุ่งหมายของการทำคือความพึงพอใจ
เอาเป็นว่า ที่ทำอยู่เนี่ย กูพึงพอใจ ดังนั้นก็ตู่ว่าสิ่งที่ฉันทำเป็นงานอดิเรกละกัน

เข้าเรื่อง !
เร็วๆ นี้งานอดิเรกของฉันกำลังจะไปไกลถึงขั้นกว่า คือกะใช้ชีวิตกับมันจริงจังซักที
แถ่น แทน แท๊น

เว็บไซต์และโลโก้ผลิตภัณฑ์โอท็อปชิ้นใหม่ที่พี่แมว คนกันเองออกแบบให้
มีชาสมุนไพร และเว็บไซต์ขายของออนไลน์
ตั้งชื่อว่าหอม
คิดเอาเองว่าชื่อมันน่ารักดี อบอุ่น หอมๆ

เก็บตังค์เกือบสองปีเลยนะนั่น กว่าจะลงทุนทำอะไรแบบนี้ได้
ปล. ผู้มีจิตศรัทธาช่วยอีเมลมาโหวตหน่อยก็ดี ว่าชอบโลโก้และหน้าเว็บอันไหนนะ

ปล. อีกนิด ไม่เกี่ยวกับเรื่องราวด้านบน
ตอนสิ้นปี โดนคุณหมอดูไพ่ยิปซีทักว่าระวังชีวิตจะพลิกผัน เปลี่ยนจากกองบรรณาธิการไปทำอะไรที่ต่างจากที่เคยเป็น อย่างเช่น เป็นแอร์โอสเตสไปเลย (คิดว่าคงไม่ใช่ เพราะไม่มีความคิดเรื่องจะบินอยู่ไหนหัว)
เมื่อกี้ แม่บอกว่า เพิ่งอ่านหมอลักษณ์ฟันธงในเน็ต (แม่ติดเน็ต ว่างๆ ชอบเล่นพันทิพ) หมอลักษณ์บอกว่าคนเกิดราศีมีน มีโอกาสตกงานสูง และจะได้ทำงานใหม่ที่ใช่เลย ! (แปลว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้ อาจยังไม่ใช่งานที่แท้จริงของคุณ)

โอ้ว คำทำนายของคุณหมอสองคนนี้ช่างคล้ายกันยิ่งนัก

ล้อมกรอบ
I'm in : Losing Touch - The Killer ฟังแล้วมันเศร้ายิ่งนัก แต่ก็ตกหลุมรักอีกแล้ว)

I'm pink and black and blue for you

2008-12-21T16:15:00.004+07:00

ในที่สุดก็เจอจนได้
เพลงที่ทำให้เราอารมณ์ดีตอนหน้าหนาว
หลังจากจบอัลบั้ม Forth ของ The Verve ก็เฉยๆ กับทุกสิ่งอัน

ชอบเพลงโจ๊ะ โจ๊ะ ฟังครั้งแรกแล้วปิ๊ง
ค้นพบเพลงนี้ขณะงัวเงียเก็บห้อง
ขอบคุณพี่ซอนนี่ แอนด์ นอร์มา ณ ที่นี้
ยิ่งสะดุดหูกับเนื้อร้อง I'm pink and black and blue for you อู่ อุ๊ อู อุ๊ อุ่
ร้องตามแล้วก็ต้องทำปากจู๋

Chairlift - Bruises
ในอัลบั้มล่าสุด Does you inspire you
เห็นเขาว่าเป็นเพลงประกอบโฆษณาไอพอดด้วย
แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนแฮะ

สรุปว่า น่ารักดี เพราะ
I'm pink and black and blue for you

นักต้องเที่ยว

2008-12-15T23:55:00.004+07:00

พี่เอ๋ (พี่ที่ออฟฟิศ) เคยให้นิยามแด่พี่แป๊ก (พี่ที่ออฟฟิศอีกนะแหละ)
ว่าเธอไม่ใช่นักท่องเที่ยวหรอก เธอเป็นนักต้องเที่ยวต่างหาก
แอบฟังแล้วคิดในใจ ชอบจังคำนี้ ทำให้อยากเขียนเรื่องตะลอนของตัวเองในปีที่ผ่านมากับเค้าบ้าง

ว่าฉันต้องเที่ยวอะไรกับเขาไปเท่าไหร่

จึงขอททท. ให้ตัวเอง ได้ผลลัพท์ดังนี้ (ททท. = ทบทวนทริปเที่ยว)

ปีนี้ Rip it แล้ว

มกรา - ปั้นบ้านดิน นอนกางเต้นท์ที่ราดรี ต้นปีใหม่

มีนา - วันเกิด ไปไหว้พระอาจารย์มิตซูโอะที่เมืองกาญจน์ อันนี้จำไม่ลืม ไหว้พระอาจารย์และบอกว่า วันนี้วันเกิดค่ะ มาทำบุญ พระอาจารย์บอกว่า แฮปปี้เบิรด์เดย์ซึกะ !

เมษา - ตลาดสามชุก สุพรรณ เก่าเทียมเรื่องปิ้งย่าง จริงๆ เสน่ห์อยู่ที่ร้านแว่นตรงบขส. สิงห์บุรี ระหว่างรอรถหวานเย็นไปสุพรรณมากกว่า

พฤษภา - ตรัง ตรา ตรึง นั่งรถไฟ สแน๊ปภาพเมืองเก่า ทำเก๋แบบบ้านๆ ด้วยการบันทึกภาพด้วยกล้อง Holga Micro (ภาพตุ่นมากๆ เวลาล้างภาพจากฟิลม์ ถือเป็นกำไรความสุขที่ตามมาหลังจากการไปเที่ยว)นอนแถกเหงือกที่เกาะกระดาน ดำ Scuba ให้ปลาเสือตอด

มิถุนา – โดดน้ำคลองแบบใส่ห่วงยางบางแสนที่อัมพวา และการเข้าคอร์สธรรมชาติบำบัด 7 วัน ตักบาตรพระทางน้ำกับคุณมนทิรา เพลินมั่กๆ

กรกฏา –ไปทำงานที่เชียงราย ถ่ายรูปดอยชาที่อำเภอแม่จัน ขากลับก่อนลงเชียงใหม่แวะร้านกาแฟสุดเก๋ parabola กับคุณมนทิรา เพลินมั่กๆ
อยู่เชียงใหม่นอกจากตะลอนหาของกิน นอนที่สวนดอยเฮาส์และกินอาหารเวียดนาม ขับไปหาไอหมอกที่ยอดดอยอินทนนท์ แวะแม่กลางหลวงถ่ายรูปกับนาขั้นบันไดสีเขียวสด และแวะแม่แจ่มตบท้าย
-บางปู นกนางนวลของบาบูม และฉากในละครไทยสมัยก่อนที่ชอบมาเต้นรำกันที่นี่

ตุลา - สถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ ถึงเชย ก็ชอบและชอบมาก

พฤศจิกา – พายายเที่ยวพิพิธภัณฑ์บางกอก แถวบ้าน ยายชอบ บอกว่านี่มันไม้สักทั้งหลังนะ แค่เนี้ย !

ธันวา - วังน้ำเขียว นอนกางเต้นท์ อากาศเย็น หลนเห็ดอร่อย
- เล่นน้ำทะเลที่เขาตะเกียบ โต๋เต๋กลางดึกที่ตลาดโต้รุ่ง และสแน๊ปภาพบ้านไม้หลังคาปั้นหยากลางเมืองหัวหิน
- แก่งกระจาน เพชรบุรี สวยโคด เหมาะแก่การนอนกางเต้นท์ยิ่งนักแล
- สถานีรถไฟตลาดพลูและไอติมไข่แข็ง
- สถานีรถไฟมหาชัย นกนางนวลไม่กี่ตัว ท่าฉลอม เรือข้ามฟาก พระอาทิตย์ตก และหอนาฬิกา

ปีหน้า Rip it ซะ
- ทริปกินลมชมลาว หนองเขียว เมืองงอย เมืองนิ่งๆ ที่อยู่ในหุบเขาสูงงามตามท้องเรื่อง
- ตลาดศรีประจันต์ Nostalgia Land ที่คลาสสิกกว่าความเก่าเทียมๆ ที่รุกรานสามชุก
- นั่งรถไฟไปแม่กลอง ที่ผ่านมาทำได้แค่ถึงมหาชัยตอน 6 โมงเย็น มองไปทางฝั่งท่าฉลอม สวยเป็นบ้า มีพระอาทิตย์ตกดินฝั่งแม่น้ำท่าจีนด้วย คราวหน้าจะข้ามฟากไปฝั่งบ้านแหลมให้ได้
- หอภาพยนตร์ ศาลายา ที่ทำงานของดา ว่าจะไป ก็ไม่ได้ไปซะที
- ตลาดน้ำนครชัยศรี ความเก่าเทียมเริ่มรุกราน แต่ก็อยากไปอยู่ดี มีร้านของเล่นเยอะ
- โฮมสเตย์แม่น้ำน้อย สิงห์บุรี ชีวิตช้าได้ แบบไม่ต้องไปไกลถึงเชียงคาน (แต่เชียงคานมันได้อากาศหนาวนะ)
- แอ่วเหนือเมืองน่าน บ้านลูกชายคนโตของยาย
- อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า และช่องเย็น ที่นครสวรรค์
- นครพนม ตึกเก่าแบบเวียดนามของไทย
- ขอจบแบบดื้อๆ นึกได้แค่นี้ ไปนอนแล้วดีกว่า

วังน้ำขรึม

2008-11-28T19:51:00.002+07:00

ที่นี้น้ำใส จนภาพสีเขียวของต้นไม้มันไปปรากฏในน้ำ
ใครต่อใคร เลยเรียกที่นี่ว่าวังน้ำเขียว
แต่ฉันไปในช่วงที่หมอกโทนเทาปกคลุมซะหนา
อากาศเย็น
เห็นเวิ้งน้ำ
ขรึมจัง

ห่านดินกินหญ้า ห่านฟ้ากินหัว

ทับลาน

ปลูกป่าหนังสติ๊ก

ฉัน (กึ่ง) ชอบวังน้ำเขียว

2008-11-26T20:49:00.006+07:00

มีโอกาสไปเปลี่ยนที่นอนที่วังน้ำเขียว (อยากไปมานาน แต่ไม่เคยมีโอกาสซะที)
ประจวบกับต้องเขียนคอลัมน์ท่องเที่ยวให้ อี-แมกกาซีนเล่มหนึ่ง
เบื่อกับการยำข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเหลือทน อยากเขียนเรื่องเที่ยวจากประสบการณ์จริงเหมือนเมื่อก่อนบ้าง
(จริงๆ ก็เพิ่งยำได้แค่ครั้งสองครั้งเองแหละ แต่ทำเบื่อเหลือทนไปอย่างนั้น)

และนี่เป็นแพ็คกระเป๋าชวนคน 5 Gen ไปเที่ยวดัวยกันครั้งแรกในชีวิตโดยมีสมาชิกดังนี้
เด็ก 5 ขวบ – บาบูม
Character : ชอบเล่นคอมพิวเตอร์และหุ่นยนต์เป็นชีวิตจิตใจ

เด็ก 13 ขวบ – น้องพิมพ์
Character : เป็นแฟนคลับซุปเปอร์จูเนียร์ ชอบไปไหนมาไหนกับพี่สาวโดยเฉพาะดูหนังโรง เริ่มโตเป็นสาวแล้ว เลยติดเอ็มพีสาม เพลงเกาหลี และการถักนิ้ตติ้ง

วัยรุ่นตอนกลางค่อนไปทางปลาย 24 กับ 26 : เรากับพี่เอ็ม
Character : ก็อย่างนั้น อย่างนั้นแหละ

ผู้ใหญ่วัยเกือบทอง 48 กับ 47 - ป๋ากับแม่
Character : พ่อหมู แม่หมูที่ไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่

คุณยายสำเภา - 74 ปี
Character : แก่แล้ว แต่ยังแข็งแรงดี สามารถเดินขึ้น-ลงน้ำตกเหวนรกได้คล่องปรื๋อ ในขณะที่หลานสาวอย่างฉันเป็นลม !

จริงๆ การบรรยายถึงผู้ร่วมทางไม่ค่อยมีผลต่อการเล่าเรื่องราวเท่าไหร่ (นั่นสิแล้วจะเล่าทำไม)
เข้าเรื่องเลยละกัน นี่เป็นทัศนคติที่ฉันมีต่อวังน้ำเขียว เวอร์ชั่นมองโลกในแง่จริง ไม่ใช่การมองโลกในแง่คนเขียนเรื่องท่องเที่ยวในแมกกาซีนนะ (ปล. ถ้าฉันเขียนแบบนี้ในแมกกาซีน บอกอ อาจเลิกจ้าง)

แรกๆ ที่มาถึงที่นี่ ฉันก็งงว่านี่เหรอวังน้ำเขียว มีแค่นี้เหรอ
สวนองุ่นที่ไม่มีองุ่นชูช่ออยู่เต็มต้น (แต่คิดดูสิ ฉันต้องปั้นเรื่องในต้นฉบับว่ามันมีองุ่นอยู่เต็มต้น ! )
แปลงผักปลอดสารพิษ ฟาร์มเห็ดและเมนูสารพัดเห็ด

สวนลุงไกร
ใครต่อใครมักพูดถึงสวนผักลุงไกรที่แกดีดกีตาร์โฟลค์ให้น้องผักฟัง จริงๆ ลุงแกน่ารักนะ แต่ฉันขัดตากับวัฒนธรรมลงจากรสบัสของคณะทัวร์ เพื่อมาถ่ายรูปกับแปลงผัก แล้วก็ย่ำแปลงผักของลุงกันเข้าไปแบบไม่ค่อยดูตาม้าตาแพะ ฟังลุงบรรยายและสันทนาการด้วยกีตาร์ของลุง เสร็จแล้วคณะทัวร์จะรีบโหมกระหน่ำไปที่ซุ้มขายผักปลอดสารพิษของลุง เพื่อซื้อผักและผัก จากนั้นคณะทัวร์จะรีบจู่โจมกลับรสบัสโดยเร็วพลัน
น้องพิมพ์บอกว่า ไม่ไปขอถ่ายรูปลุงหน่อยเหรอ ฉันบอกว่าไม่ล่ะ แอบชื่นชมกระดานไวท์บอร์ดของลุงไกลๆ ดีกว่า
ฉันชอบกระดานไวท์บอร์ดของลุงที่มีเนื้อหาบนกระดาน บันทึกข้อมูลแบบวิถีเกษตรอินทรีย์ ปลูกผักปลอดสารพิษอย่างไร
ฉันว่าถ้านักท่องเที่ยวมาถึงแล้วได้ซึมซับหมึกบนกระดานไวท์บอร์ดตรงนั้น ทริปนี้คงมีประโยชน์มากกว่าการซื้อประสบการณ์ริมแปลงผัก (เคยไปไร่ปลูกรักที่ราชบุรี ชอบอันนั้นมากกว่า ดูไม่มีอะไรเลย ไม่มีซุ้มต้อนรับนักท่องเที่ยว แต่มันดูมีอะไรดี)

ฮายายมาก ยายมาถึงแล้วงงๆ ถามว่า นี่พามาดูอะไรเหรอ ! ยายคงงงว่าจะตื่นเต้นกันทำไม ไอ้พวกนี้

โดยสรุป : สวนลุงไกร ไกลสมชื่อ 4 เต็ม 10 ไม่ใช่ไม่ชอบลุงนะ แต่รู้สึกว่าวิถีของลุงคล้ายถูกย่ำยีโดยนักท่องเที่ยวผู้ซื้อประสบการณ์ (ฉันเองก็ตกเป็นหนึ่งในนั้น) อยากให้ลุงเกากีตาร์ร้องเพลงโฟลค์อย่างเงียบๆ ให้ผักฟังแบบเมื่อก่อนดีกว่า ดูมันเท่และขลังกว่ากันเยอะ แต่อันนี้ไม่รู้แฮะว่าลุงจะชอบแบบไหน ( ฮา )

อ่างเก็บน้ำสุขสมบูรณ์
นี่เป็นที่ที่ฉันชอบมากที่สุด เลยจากสวนลุงไกรไปหน่อย ตรงทางไปผาเก็บตะวัน คำว่า 'ระหว่างทาง' มันสวยอย่างนี้นี่เอง จริงๆ ไม่ได้ตั้งแต่จะแวะลงไปเก็บภาพ แต่เห็นภูเขาที่ต้องแดดรำไร อากาศเย็นๆ เลยขอลงไปซะหน่อย แม้ไม่มีกิจกรรมอะไรให้ทำเลย นอกจากน้ำกับภูเขา แต่การได้ถอดรองเท้า ย่ำพื้นหญ้า และนั่งยองๆ มองเวิ้งน้ำที่อยู่ตรงหน้า สูดไอเย็นที่คลายตัวจากภูเขา มองตรงไปแอบอิจฉาบ้านไม้ยกพื้นสูงฝั่งตรงข้าม อยู่เฉยๆ ไม่ต้องคิดอะไร ก็ดูเป็นกิจกรรมที่ Slow Life ดีแท้

โดยสรุป : ชอบที่นี่ ให้ 8 เต็ม 10
ป.ล. คาดว่าเมื่อก่อนคงมีเรือห่านน้ำให้ถีบ จึงมีซากอารยธรรมห่านชูคอเหลืออยู่ มีรึ ที่จะไม่ชักภาพ เลยชักภาพห่านจิกหัวซะเลย

ผาเก็บตะวัน อุทยานแห่งชาติทับลาน
ไฮไลท์นอกจากป้ายหลักกิโลเมตรอันใหญ่เบิ้ม เพื่อรอให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูปคู่ว่าฉันมาถึงแล้วนะ ! นอกจากการรอเก็บตะวันตอนพี่ท่านจะตกดิน ฉันพิสมัยกิจกรรมของชมรมขาโถกเถกมากกว่า แค่ชื่อก็กินขาดแล้ว จริงๆ ชื่อนี้มีมานานแล้วล่ะ ไม่ได้แปลกอะไร แต่การได้เห็นพ่อของตัวเองวัย 48 มีพุงตุ้ยนุ้ยเดินบนลำไม้ไผ่ได้นานเกือบ 5 นาที นับว่าเป็นบุญตาจริงๆ ฉันเอาบ้าง ให้พ่อช่วยพยุง สุดท้ายก็เป็นลีลากระโดกกระเดกที่ไม่ประสบผลสำเร็จ

ฉันชอบกุศโลบายการปลูกป่าด้วยหนังสติ๊กของที่นี่จัง มีเม็ดมะค่าถุงละ 10 บาท ขายสำหรับผู้รักการปลูกป่าและรักในกิจกรรมยิงหนังสติ๊ก หลานชายฉันเลยซัดไปซะหลายเมล็ด แต่ไม่รู้หรอกนะว่าเมล็ดนั้นจะฝ่อหรือเปล่า และหลานฉันจะปลูกป่าขึ้นกะเค้าไหม
โดยสรุป : ชอบที่นี่เพราะมีกิจกรรมที่เหมาะแก่การสร้างความสัมพันธ์ในครอบครัว 7 เต็ม 10

ETC :
- นอนกางเต้นท์ดูคนที่รีสอร์ทอื่นเขาลอยโคม ฟ้ามันมืดๆ เห็นโคมสีส้มๆ ลอยบนฟ้า อากาศเย็น 16 องศา (วัดจากเทอร์โมมิเตอร์ในโฮมสเตย์)

- หลานชายวัย 5 ขวบ เดินเก็บดอกไม้ที่หล่นตามพื้นฝากคนทั้งบ้าน และฝากแฟนสาวข้างบ้านด้วย ! (เค้าเล่าให้ฟังว่าอย่างนั้น)

- หลนเห็ดที่มะค่าอิงจันทร์ อร่อยล้ำ (เหตุผลที่ชื่อมะค่าอิงจันทร์ เดาเอาจากที่เห็นนะว่า มีต้นมะค่าสูงตระหง่าน เวลาตอนกลางคืน มองไปเห็นต้นมะค่าที่ยืนโดดเดี่ยวใกล้ชิดดวงจันทร์ ว้าว ! โรแมนซ์

- เสียดายที่ไม่ได้ไปดูกระทิงเขาแผงม้า แต่คาดว่าไปคงไม่ได้เห็นหรอก เพราะเขาซุ่มดูกันเป็นวันๆ

ตอนกลับบ้าน ยังงงๆ อยู่ว่า จบแล้วเหรอ ทริปที่วังน้ำเขียว ดูไม่ค่อยได้ทำอะไรกับชีวิตเลย
หรืออาจจะไปแค่ไม่กี่วัน ไม่ได้ดื่มด่ำกำซาบอะไรมากมาย ติดใจตรงอากาศเย็นๆ นี่แหละ
กึ่งชอบ กึ่งเฉย
แปลกแฮะ อารมณ์มันกึ่งๆ แต่มันก็ค้างอยู่ในหัวมาตลอด
อย่างนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรัก แต่ไม่แสดงออกมากกว่าละม้าง !

My Playlists

2008-11-21T21:54:00.004+07:00

หนาวแล้ว

เพราะอุณภูมิแอร์ยี่สิบกว่าองศา
(ที่ปรับขึ้นให้ร้อนกว่านี้ไม่ได้เนื่องจากเป็นแอร์เก่า)

เป็นธรรมเนียมไปโดยอัตโนมัติ ว่าทุกหน้าหนาว วีรภามักจะมีกิจกรรมลูปเดิมๆ วนมาบรรจบ
ฟังเพลง Idea และ So Serene ของ Crub (ค้นพบว่าทำอย่างนี้มาทุกปี โดยไม่ได้ตั้งใจ)
หยิบเทปอัลบั้ม Making New Friends From A Westside Fabrication กดแทรดสุดท้ายหน้า A
water bug - hero holiday ฟังย้อมใจ
(เนื่องจากตอนนี้เทปม้วนนี้หายไปแล้ว วอนผู้มีจิตศรัทธา ก็อปปี้ให้อีกม้วน พลีส ! )

เมื่อเช้า เนื่องจากมีเวลาว่างเหลือเฟือ ลองนั่งรถสองแถว 1240 ถนนจันทน์ - ศาลาแดง
อยากเห็นทิวทัศน์สะพานสี่ ซอยเย็นอากาศ เทคนิคกรุงเทพ ซอยสวนพลู และศาลาแดงแบบเอ้อระเหย
เพราะปกติจะนั่งแต่มอไซค์ไปรถไฟฟ้าเลย
หยิบเอ็มพีสามมา กดโปรแกรมที่มันบอกว่า ช่วงนี้คุณฟังเพลงอะไรบ่อยสุด
เอ็มพีสามเครื่องนั้นทำหน้าที่ประมวลผลออกมา ดังนี้

- JETStream - New order Feat Ana Matronic (ของ Scissor Sisters ) โจ๊ะมาก ค้นพบว่าทุกเช้า จะต้องฟังเพลงจังหวะเร็วๆ กระชุ่มกระชวย กระฉับกระเฉง และที่สำคัญ New order เป็นวงที่ร้องภาษาอังกฤษได้ชัด ฟังครั้งแรกเราจะแปลเนื้อออกเลย นี่เป็นเหตุผลที่ชอบ

- The Best Thing - IVY ชอบเพลงนี้ตั้งแต่ม.2 เมื่อก่อนฟังตามวิทยุ จะกดอัดใส่เทป
ไม่คิดว่าโตขึ้น จะได้มีโอกาสฟังเพลงนี้แบบเต็มๆ
She covers up her scars "It's the best thing she's ever had"

- Till I hear it from you - Gin Blossom
แม้ใครต่อใครจะบอกว่า นี่เป็นเพลง one hit wonder แต่ฉันจะนึกถึงหนังเรื่อง Empire Records และลิฟ ไทเลอร์ เสมอๆ

-Good Enough - dodgy
ฟังทุกครั้ง ก็อยากจะโยกตัว ผงกหัวมันทุกครั้ง ความหมายงดงาม คล้ายเป็นการตอกฝาโลงให้ตัวเอง
If it's good enough for you, it's good enough for me

- Disco Down - Shed seven
เช่นกัน เป็นเพลงที่ทำให้ฉันตื่นและมักแอบกระดิกเท้า กระดิกนิ้วบนรถไฟฟ้า

- Going for Gold - Shed seven
เนื้อเพลงสวย เปี่ยมกำลังใจ ชอบท่อนนี้มาก
Time and time and time again , I look to me my only friend
และแน่นอนพี่ Rick Witter นักร้องนำ ร้องได้ชัดมาก จับประโยคออก

- Pearl - Chapterhouse
วงชูเกซวงใหม่ ที่เพิ่งรู้จัก ซาวน์ลอยๆ ดี อยู่ในอัลบั้ม Like a Daydream

- Girls and Boys - Blur
ฟังกี่ที ก็ไม่เบื่อ ทั้งโจ๊ะ ทั้งจ๊าบ (ฮา)

- Girl From Mars - ASH
ช่วงนี้ฟังบ่อย ฝึกไว้ นี่เป็นเพลงที่ร้องตามได้ดี เพราะเคยกางเนื้อเพลง
และหัดร้องตามสมัยม.ต้นเช่นกัน
I still love you , Girl From Mars

- Pink Moon - NickDrake
บังเอิญได้ฟังเพลงนี้ แล้วกล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้รับอิทธิพลจากใคร (จริงๆ นะ)
ชอบท่อนที่ลุงนิค ร้องย้ำๆ ว่า pink pink pink pink
แต่ไม่บังเอิญที่เราชื่อ pink เลยตู่เอาเองว่า เพลงนี้แหละ ฉัน
ชอบถึงขนาดที่ครั้งหนึ่งเคยตั้งหัว M ว่า Goodbye Pink Moon ลาก่อนตัวฉัน

- Until I Die - Ben Kweller
เศร้าแบบมีแสงเรื่อเรือง

- Perfect - Smashing Pumpkin
เป็นเพลงที่ชอบมากที่สุดของ Smashing Pumpkin
ไม่รู้สิ มันเหมาะกับหน้าหนาวยังไงไม่รู้

- Why does it always rain on me - travis
จะหน้าฝนหรือหน้าไหนก็ยังเพราะไม่เปลี่ยน
ที่ตลกกว่านั้นก็คือ ฉันฟังเพลงนี้ตั้งแต่อายุ 17
ตอนนั้นโกหกแม่ หนีแม่ไปดูคอนเสิรต์
ฝนเลยตกใส่ฉันจนทุกวันนี้
เพราะ Is it because I lied when I was seventeen?

- Just Like Honey - the jesus and chain
เนื้อเพลงน้อย จังหวะเยอะ อารมณ์แยะ เกลื่อนกลาดแถวนี้ไปหมด

- หลับตา(โต๋) - นูโว
เป็นเพลงไทยเพลงเดียวที่เข้ารอบไฟนอล
ตอนที่กระแตชวนไปดูนูโว กระแตถามว่าพี่พิ้งค์ฟังนูโวด้วยเหรอ
อยากจะบอกว่า นี่เป็นวงที่พี่มีเทปเยอะประมาณหนึ่งเลย
และก็ชอบเพลงนี้มากที่สุด เพลงนี้อยู่ในชุดออกซิเจน
ฟังกี่ที ก็เหมือนได้เติมออกซิเย่น

หลับตาเถอะนะ แล้วเราก็จะพบกัน
อาจเป็นเพียงฝัน ... ก็พอใจ

จบซึ้งแฮะ

ชม...เชย vol.2 มหรสพในซอยบ้าน

2008-11-15T16:55:00.007+07:00

เนื่องจากเป็นเด็กบ้านใกล้วัด (วัดเรืองยศสุทธาราม ซอยประดู่)
ตอนเด็กๆ ฉันมักจะได้มีโอกาสเอาหนังสือพิมพ์ที่บ้านไปวางกันตูดเปื้อนเมื่อยามนั่งดูโขน ดูหนังกลางแปลง
ดูละครลิงคุณปะกิต ดูลิเก อะไรเทือกนั้น
เมื่อถึงงานวัด งานประจำปี หรือบางครั้งงานศพของคนมีเงิน เขาก็มักจะจัดมหรสพเช่นนี้เรื่อยมา
โดยมีคุณยายสำเภา หรืออาร์ตตัวแม่ทางศิลปวัฒนธรรมไทย ที่ฉันยกย่องให้อยู่ในใจ
(ป๋ากับแม่เพิ่งเล่าว่า ตอนเด็กๆ ฉันชอบไปดูหมากรุกคน ที่เล่น ณ ท้องสนามหลวง แต่อันนี้ฉันจำไม่ได้ว่าฉันชอบจริงเหรอ)

ฉันชอบเที่ยวงานวัด
งานประจำปีวัดเรืองยศ - ฉันไปทุกปีเพราะเป็นเด็กถิ่น
ชอบเกมยิงปืน ถ้ายิงโดนป้ายแล้วป้ายล้ม ตุ๊กตาในจอตู้จะเต้นระบำพร้อมดนตรี

งานประจำปีวัดยานนาวา - เมื่อก่อนไปบ่อย แต่ตอนนี้ไม่ได้ไปแล้ว เพราะงานถูกยกเลิก
ที่นั่นมีโชว์งูยักษ์และคณะละครลิงคุณปะกิต พร้อมกับต้องไปขึ้นเรือสำเภา ไม่ได้ขึ้นเรือสำเภา เหมือนไม่ได้มาถึงวัดยานนาวา
ยังจำความรู้สึกตอนที่ชวนเพื่อนม.ปลายไปแฮงค์เอาท์ที่งานฝังลูกนิมิตร วัดไทรเมื่อตอนม.6 7-8 คน (ทุกวันนี้หัวข้อนี้ก็ยังถูกหยิบนำมาพูดถึงในวงสนทนา ว่าเราเดิ้ลกันมาก เป็นวัยรุ่นท้องถิ่น) เราตีตั๋ว 10 บาท เพื่อที่จะไปดูผู้ชายล่ำๆ ใส่ผ้าถุง ปลอมตัวเป็นผี วิ่งทะลุผนังสังกะสี เพื่อให้ตรงคอนเซปท์ "ผีโลงแตก" งานนั้นรู้เลยว่าเพื่อนทอมคนไหนของอิชั้นป๊อด !!!
เราจ่ายตังค์ 10 บาท เพื่อช้อนปลาด้วยที่ช้อนกระดาษ สนุกสนานกันเหลือหลาย
โตขึ้นมาหน่อย แม้จะเบื่องานวัดภูเขาทองที่คนเยอะโคด
แต่ก็อดใจไม่ไหว มักอยากไปเห็นกระสือ หรือคนโดนฟันแขน
อยากเห็นงูยักษ์ /เด็กดอง / เมียงู /กา ขัน ได้ / บลา บลา บลา

ล่าสุด เพิ่งรู้ว่าชุมชนในซอยบ้านที่ฉันเพิ่งย้ายไปสิงสถิต ก็มีกิจกรรมระดับชุมชนที่น่าประทับใจ คือทำบุญศาลเจ้าประจำปี
งานนี้มีหนังและละครชาตรีมาแสดงด้วย
ตกดึกเห็นเด็กๆ ในซอย มาสำรองที่นั่งกันเป็นแถว (เสียดายที่จอในซอยนี้ ใหญ่สู้จอหนังวัดเรืองยศไม่ได้)
นึกถึงตัวเองตอนเป็นเด็ก และนึกถึงคุณยายสำเภาตอนสาวๆ
ชอบจัง ไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้ในรัศมีใกล้บ้านมานานแล้ว

โปสเตอร์หน้าโรงหนัง

มะ หมา สี่ขา งับ

บรรยากาศในโรงภาพยนตร์ซอยบ้านคุณ

เบลอไปนิด เครื่องฉายหนังในยุคอนาล็อค

เสียดายจะไปทำงาน เลยไม่มีโอกาสได้ดู นี่ภาพเบื้องหน้า

นี่ภาพเบื้องหลัง

ชม...เชย vol.1 ฉันชอบกลิ่นเก่า

2008-11-10T00:05:00.009+07:00

หลีกลี้เรื่องค้าเขียนชั่วคราว (ฮา)

หันมาถมรสนิยมตัวเองให้เต็มบ้าง

เนื่องจากมีวันว่างในหนึ่งวัน อยากลองทำอะไรตามใจตัวเอง

ไปที่ที่รู้สึกว่า Unseen ดูสักครั้ง

โบกรถไปให้เห็นเต็มตา ว่ารถไฟสายวงเวียนใหญ่ - มหาชัยหน้าตาเป็นยังไง

เคยติดตามรายการตลาดสดสนามเป้ามาสักระยะ แล้วเขาพาไปสถานีรถไฟที่ตลาดพลู เห็นแล้วชอบ ...

ท่ามกลางโลกดิจิตอล แต่ที่นั่นเหมือนถูกกด Pause ด้วยวิทยุธานินทร์อยู่เลย

(เอ่อ ไม่รู้แฮะว่าวิทยุธานินทร์มีปุ่ม Pause รึเปล่า แต่ทำดัดจริตทางภาษาไปอย่างนั้น)

แม่เคยเล่าเรื่องตลาดหุบร่ม ตรงทางรถไฟสายมหาชัยให้ฟัง

อยากไปเห็นเวอร์ชั่นจริง

ถึงทริปนี้จะไปไม่ถึงมหาชัยแต่ฉันก็อเมซิ่งในความดิบ เชย ของวงเวียนใหญ่

ที่เหมือนตัดขาดจากความศิวิไลซ์ในกรุงเทพซะจริงๆ

เริ่มจากสถานีรถไฟก่อน

นาฬิกาที่อยากขโมยไปแขวนที่บ้าน คิดว่าคงมีคนคิดแบบนั้น

นโยบายอุ้มชูประชาชน ด้วยตั๋วรถไฟฟรีของรัฐบาล

เคาน์เตอร์เครื่องสำอาง

ทางรถไฟหนึ่งเลน

งานศิลปะที่จัดวางซะกลางแจ้ง Installation art

ฟอนท์บ้านๆ (สุดยอด Typography)

และสุดยอด Copy ของร้านขายน้ำเต้าหู้

very thai โคดๆ

โปรดสังเกตวอลเปเปอร์ เช๊ย เชย ช๊อบ ชอบ

รวมฮิตร้านทำผมยุคมะจัง

เจอ Installation Art อีกแล้ว คราวนี้สีหวานกว่ารูปเมื่อกี้

ได้เทปยุคนีโอคาสเซ็ทท์มา 1 ม้วน

เป็นเทปงิ้ว ม้วนละ 10 บาท

คิดว่าซื้อมาก็ฟังไม่ออก แต่ชอบดีไซน์และเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับฉัน

เพื่อนของฉันที่ไปไม่ถึงมหาชัยกับฉัน ... ก็เท่านั้นเอง

เห่อห้องหับ

2008-11-03T00:54:00.015+07:00

เนื่องจากชีวิตเริ่มว่างพอสมควร มีเวลาพอให้สังคายนาห้องหับของตัวเองสักที
หลังจากที่ต้นปี เพิ่งย้ายมาบ้านใหม่ (เป็นสาวบ้านเช่า)
มีพี่แก็งค์และน้องนิ่มมาช่วยทาสีห้องให้เป็นสีขาว
ดาและน้ำมาบ้าน ก็ยังบ่นๆ ว่าห้องแกของเยอะมาก
เลยลองใช้เวลาจัดแจง อยากเป็นเด็ก Dec ซักวัน
แถมซื้อโต๊ะมาใหม่จากบริษัทเฟอร์นิเจอร์ญี่ปุ่นที่อยู่ตึกเดียวกัน
ลอง Dec ดู ตอนแรกอยากจะเป็นสาวมินิมอลลิสท์
แต่จัดไปจัดมาก็อยากเป็นสาวชิบูยาเกะกะเค้าบ้าง
แต่มันเป็นยังไงเหรอ ไอ้สาวชิบูยาเกะเนี่ย
บ่นให้น้องพิมพ์ฟังว่าฉันอยากไปซื้อหญ้าเทียมที่ร้าน Daiso มาปูพื้นห้องจัง
น้องบอกว่า ห้องเธอรกเหมือนป่าแล้วยังไม่พออีกหรอ
จ๋อยไป แต่ว่างๆ จะไปถอนหญ้ามาไว้ให้ได้
สุดท้ายไม่รู้ว่าจะเรียกสไตล์ไหน
แต่คิดว่าถ้าแม่กับป๋าเปิดประตูเข้ามา คงดีใจขึ้นที่ไม่ได้เจองูเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ค้นพบว่าตัวเองชอบถ่ายตู้ใบนี้

Machinga Z และถังอะไรซักอย่าง ที่อ่านไม่ออก

ชอบหน้ากากหมีแพนด้ามาก จริงๆ มีตัวผู้อยู่ข้างหลังอีก

ด้านบน :กระจกโบราณลายเด็ก

ด้านล่าง : นาฬิกาปลุกไขลานที่เราไม่กล้าไข เพราะมันจะดังเหมือนนอนข้างระเบิดเวลา
และกระจกลายกุหลาบแดงไว้เพื่อเธอ ข้างๆ มีแว่นตายายที่แก่ได้ใจ เคยใส่ไปเสม็ดเมื่อตอนม.5
แล้วเพื่อนด่าว่าป้า หารู้ไม่ ปัจจุบันเรย์แบนด์ออกแว่นทรงนี้กลับมาฮิตอีกครั้ง

ปฎิทินที่ไม่ค่อยได้เปลี่ยนวัน

แต่ก็ยังรกเหมือนเดิม

ซ้ายสุด : รูปวาดตอนหน้าเบะ สมัยเด็ก

ตรงกลาง : บ้านขายสมุนไพร แต่ไหงใช้ดาร์ลี่ !

หมีมิสเตอร์บีนยังอยู่นะ

ส้อมเสียบรูป ดาทำให้

และกระป๋องโค้กเพนท์ลาย งานศิลเปรอะที่ทำไว้เมื่อนานมาแล้ว

กระเป๋าป้าแก่ 70 บาท

นอนห้องใต้บันได

สุดท้าย ก็ยังไม่รู้อยู่ดี ว่าห้องนี้แต่งสไตล์ไหน

บรรยากาศไซส์เล็กกะทัดรัด

2008-10-31T19:16:00.020+07:00

อาทิตย์ที่ 19 ตุลาคม 2551

Sunday Morning call

ไม่เกี่ยวกับเพลงอะไรของ oasis หรอก

แค่จะบอกว่า จัดงานเสวนาเล็กๆ ที่เริ่มต้นในบ่ายวันอาทิตย์

แต่ฉันต้องตื่นขี้ตาตั้งแต่เช้า

งานนี้ได้คนกันเองมาช่วยมากๆ ซึ้งใจหลาย

ทั้งเพื่อนร่วมแก็งค์สมัยม.ปลาย ขอบคุณพวกแกมากนะ ขอบคุณจริงๆ

น้องสาววัยม.2 ที่สอนพี่สาวเล่นโปรแกรม Muvee ทำมิวสิควิดิโอสุดเก๋

กุน พี่ปัน ริจ๋าและแชมป์จ๋า บีบีโทรมาปลุกใจตอนเช้า

ส่วนนังน้องแก้มดันโทรมาล่วงหน้าหนึ่งวัน ทำไมวะ !
พี่แป๊กก็มาด้วยนะ ส่วนพี่เอ๋ พี่เอ้ พี่นุกก็ส่งใจมาช่วย

พื่อนนุ่นก็มา ขอบใจนุ่นมา ณ ที่นี้ สาธุ

เอาเป็นว่าฉันก็ผ่านมันไปได้ด้วยดี
ไม่ขอพูดพร่ำทำเพลง ดูภาพเลยละกัน

มีโต๊ะลงทะเบียนด้วยนะ ดูเป็นทางการมะล่ะ

กับคู่หู ริจ๋า

ก็มีพี่ๆ ที่สนใจมาร่วมฟังประมาณหนึ่งนะ

ส่วนใหญ่เป็นพี่ๆ ที่มาจากเว็บ pantip

ลงทะเบียนทางโทรศัพท์ 50 ยอด error 20

แล้วมาได้เพิ่มหน้างานอีก 30

ก็โอนะหยอง

พี่แคท จาก Liken ธุรกิจของแต่งสวนไซส์มินิสำหรับคนเมือง

และมิวสิควิดิโอที่น้องพิมพ์สอนทำเมื่อวาน

สุดท้ายขอขอบคุณพี่ปิติ,พี่จ๋า,พี่แคท,พี่แยม,พี่กริสน์และพี่เจนมา ณ โอกาสนี้

คาดว่าพี่ๆ คงไม่รู้ตัวว่าเราขอบคุณเขาทางนี้อยู่ แต่บอกไว้ก่อนเนอะ

ปิดท้ายของจริงด้วยมื้อนี้

สเต๊กร้านสีชมพูหน้าโรงเรียนยานนาเวศ

ข้อดีของการที่เราเป็นเพื่อนใกล้บ้านกันทั้งแก็งค์ก็คือ ...

เราไม่ต้องเสียเวลาหาร้านไกลๆ เพื่อหย่อนตูดชิลล์และดริงค์ แดรงค์ ดรั๊งค์

นึกจะกินก็กินแถวบ้าน เพราะแถวบ้านเรามีร้านนั่งกินเยอะ ร้านบ้านๆ เพราะฉันรู้ว่าพวกแกรสนิยมบ้านๆ

หลังจากที่แมคโดนัลด์สะพานสามปิดตัวไปแล้ว เพราะพวกเราชอบไปเจ๊าะแจ๊ะ รวมตัวกันที่นั่นบ่อยๆ สมัยเรียน แล้วสั่งอะไรกินไม่เกินชุดละ 49 บ้าน (ฮา)

ฉันชอบบรรยากาศที่เราเจอกัน แล้วร่ำลากันโดยการโบกรถตุ๊กๆ แล้วมาร์คจุดให้ตุ๊กๆ ไปส่งบ้านทีละคน

เหมือนมันยังได้ยื้อเวลาให้พวกเราอยู่กันได้นานอีกนิด...

วันนี้จึงเป็นอีกหนึ่งวัน ที่ฉันซาบซึ้งมากมาย คล้ายจะเป็นลม

อิ่มจัง ตังค์หายไป ของในจานก็หายไป :)

ความรู้สึกไซส์เล็กกะทัดรัด

2008-10-29T12:44:00.004+07:00

และแล้วก็ผ่านไปได้อีกวัน
อย่าเรียกว่างานเปิดตัวหนังสือเลย เรียกว่างานจัดเสวนาเล็กๆ ดีกว่า
(ดีใจมาก มีคนลงทะเบียนกว่า 60 คน - แต่หนึ่งในสามก็เป็นเพื่อนฝูงของอิชั้นไปหมดแล้ว ฮา)

SMEs Projects ธุรกิจไซส์เล็กกะทัดรัด
หนังสือว่าด้วย 'ใจ' บันดาลแรง ที่เราตั้งใจว่าไม่อยากทำให้มันเป็นหนังสือธุรกิจคอหนัก
มันแค่เป็นเรื่องของคนตัวเล็ก ที่มีฝันก้อนใหญ่ เลยขอทำธุรกิจไซส์พอดีตัว (เอาคำโปรยมาสาดใส่ซะอย่างนั้น)
ดีใจที่พี่แป๊ก และกระแตบอกว่า อ่านจบแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่หนังสือธุรกิจ
แต่มันให้อารมณ์จุดไฟมากกว่า
ใช่ , เราก็ต้องการให้เป็นอย่างนั้นแหละ (แต่พลาดตรงมีคำว่า SMEs เนี่ยแหละ หลายคนอาจตกใจ)
จริงๆ เราตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่า "ตัวตั้งตัวตี" แต่พี่อ้อยไม่ผ่าน
แต่ก็เอาเถอะ รอลุ้นว่าเข้าร้านอมรินทร์แล้วจะเป็นยังไง

ตลอดระยะเวลากว่า 4 เดือนที่เรานั่งปลูกต้นฉบับ
ตระเวณ ตะลอนไปนู่นไปนี่ สัมภาษณ์พี่ๆ ทุกท่านในวันเสาร์-อาทิตย์ (เพราะจันทร์ - ศุกร์ มีงานประจำ)
นั่งรถไฟไปเชียงใหม่ เชียงราย ขับรถเที่ยวดอยอินทนนท์ เยือนแม่กลางหลวง แวะแม่แจ่มซื้อผ้าซิ่นให้สองยาย
กลับมาถอดเทป เขียนงาน ไม่ได้ออกไปดูหนังเป็นเดือน
ปิดอาร์ทเวิรค์เอง ดิวเอง หลายอย่างมาก
แถมหนังสือคลอดแล้ว ต้องทำกิจกรรมส่งเสริมกำลังใจตัวเองอีก
แต่ก็นับว่าเป็นช่วงเวลาที่สนุกช่วงหนึ่งที่ฉันพึงได้รับ
เบิ้ลบอกว่า ตอนแรกที่รู้ว่าเพื่อนมีหนังสือ ตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นเหมือนหนังสือตัวเอง (ขอบคุณความรู้สึกเบิ้ลมา ณ ที่นี้)
เบิ้ลลงท้ายให้กำลังใจแบบแปลกๆ ว่า เหมือนวิ่งเข้าเส้นชัยแล้ว แต่ที่เท่าไหร่ไม่รู้นะ
ก็จริงแฮะ แค่ได้ลงมือทำก็น่าดีใจแล้วไม่ใช่หรอ
เพื่อนม.ปลายบอกว่า ดีใจ ยังจำได้ว่าแกเพิ่งเขียนหนังสือทำมือ ชื่อกระดาษชำระ หลอกขายเด็กรุ่นน้องและเพื่อนในห้องเมื่อไม่กี่ปีมานี้
เพื่อนมหาลัยก็ดีใจด้วยตามระเบียบ ขอบคุณนะแก๊ ...
เพื่อนจูเนียร์ก็มีสองน้อง กระแต กับแก้ม ที่พร้อมจะอุดหนุน คนอื่นก็เห็นยังทำนิ่งๆ กันนะ (ฮา)
แต่นั่นแหละ ไม่ว่าอย่างไร
ในวัย 24 ปี ฉันลงมือทำอะไรไซส์เล็กกะทัดรัดกับเค้าได้แล้ว !

มีดอกดวงจำปาและต้นกล้วยที่ทิศเหนือ

2008-09-25T22:18:00.007+07:00

เมื่อเดือนกรกฏา ได้ไปแอ่วเหนือมา (หลังจากทริปอัมพวา ธรรมชาติบำบัด)
เพื่อทำหนังสือ SMEs นั่นเอง (พื้นที่โฆษณาอีกครั้ง)
ถึงจะไม่ได้ทำแมกกาซีนแล้ว แต่ก็ยังมีความสุขทุกครั้งที่ได้ออกไปสัมภาษณ์คนที่เราอยากคุยด้วย

วิลล่าดวงจำปา
โรงแรมเล็กๆ กลางเวียงเก่า เชียงใหม่
ดอกดวงจำปา แปลว่าต้นลีลาวดีในภาษาลาว
ชอบตึกโคโลเนียลที่ตั้งใจเก่า อยู่บนชั้น 4 ก็ยังมองเห็นดอยสุเทพลิบๆ
พี่เล็ก เจ้าของก็ใจดี พาเราเดินทัวร์ทุกซอกทุกมุม
กลับมาบ้าน ติ๊กความใฝ่ฝันในสมุดได้อีกข้อ
อยากมีโรงแรมเล็กๆ บ้าง ตามคอนเซ็ปท์พี่เล็ก
"ทำบ้านให้เราอยู่เอง แล้วก็มีคนมาพักด้วย"
พี่เล็ก นภนรี เจ้าของ เคยทำงานโฆษณามาก่อนและก็เกิดอิ่มตัว
หันมาใช้ชีวิตที่เชียงใหม่ ทำบ้านให้เป็นโรงแรม
พี่เล็กครีเอทเองหมด ทั้งสไตล์ตึก(จริงๆ ที่นี่เป็นหอพักเก่านะ)
นี่ไม่ใช่แค่ รีโนเวท แถวบ้านเรียก รีคอนสตรัคชั่น

ชอบสีฟ้าอมเขียวของที่นี่จัง

Releaf Studio
สตูดิโอไซส์พอดีตัวของพี่ต้อม พานุ กับเพื่อนคือคุณจ่อย (ลูกชายอาว์รงค์)
พวกเขาเอาใยกล้วยมาทำปกสมุด
เจ๋งดี เป็นงาน Green Design ที่เรียบๆ แต่เราชอบ
ได้ขึ้นไปที่โป่งแยง บ้านอาวรงค์ด้วย น่าอยู่มาก
ขึ้นไปเพื่อถ่ายรูปดงกล้วย ที่มีเยอะมากๆๆๆ
(พี่ต้อมบอกว่า เพราะเห็นว่ากล้วยเยอะมากเลยคิดว่า
น่าจะเอามาทำปกสมุด)

คิดเอง ชมเอง
ชอบสีเขียวของใบตอง ที่ตัดกับท้องฟ้าจัง

รัก บางรัก

2008-09-10T20:39:00.004+07:00

เป็นเด็กถิ่นบางรัก

สตรีศรีสุริโยทัยใกล้บางรัก

เดินผ่านโฉบๆ แค่โรบินสันบางรัก โจ๊กปรินท์บางรัก สุกี้บางรัก

ไม่ค่อยได้เดินเข้าไปในถนนตรอกซอกซอย เจริญเวียงย่านบางรัก (สนิทกับเจริญกรุงมากกว่า)

จนเมื่อเดินเล่นคนเดียว บ่ายๆ แก่ แวะกินเค้กร้าน Souffle ลัดเลาะด้านหลังเข้าเจริญเวียง

เห็นตึกเก่าแล้วครึ้มอกครึ้มใจ นึกถึงเมืองตรังอีกแล้ว

จนมาเจอร้านนี้

ร้านกาแฟและมีหนังสือวรรณกรรมน้ำดี

เพิ่งย้ายมาจากอโศก ตอนนั้นชื่อร้าน สารบรรณ (sarabun)

ตอนนี้มาอยู่เจริญเวียง ชื่อร้าน สินสมุทร

ไม่ได้ทำแมกกาซีนแล้ว ถ้าทำแมกกาซีนแนวเทรนด์ดี้ จะมาขอถ่ายรูปลงซะให้เข็ดอยากโปรโมทให้

สอบถามได้ใจความว่า ร้านนี้เป็นตึกเก่าของปู่กับย่าพี่นิดา(เจ้าของร้าน)

มิน่าล่ะ ยังแต่งร้านแนวจีนๆ อยู่เลย คล้ายตึกเก่าแถวภูเก็ต

หนังสือในร้านจะเป็นวรรณกรรมและหนังสือสำหรับคนคอหนักเอาการ

ดีที่ฉันได้เรื่อง โต๊ะก็คือโต๊ะ เจค็อบคนขายขนมปัง และประวัติตัวการ์ตูน มาอ่านย้อมใจ

สิ่งที่ภูมิใจคือ สมัครเป็นสมาชิกพี่เขาด้วย รหัส 001 เป็นคนแรกเลยนะ

ปล. ร้าน souffle ก็มีหนังสือเก่าขายครึ่งราคา ได้ เกิดกลางกรุง /ย่า / มนต์รักทรานซิสเตอร์

เฮ้ย นี่ยังไม่ถึงสัปดาห์หนังสือ ทำไมช้อปหนังสือกระจายอย่างนี้เนี่ย

ไปไหนมา สามวาสองศอก

2008-08-19T23:37:00.006+07:00

ช่วงนี้ชีวิตพิมพ์ดีดคล่อง ถอดเทปมือเป็นระวิง (ใครสน !)
ไม่ได้อยู่ติดบ้านไปพักใหญ่ เพราะไปใช้ชีวิตอยู่อัมพวาตั้ง 7 วัน
เนื่องจากเข้าคอร์สธรรมชาติบำบัดตำรับอินเดียกับคุณหมอเจค็อบ
ข้อดีคือ น้ำหนักลดไป 2 โล (หลังจากที่พยายามมา 2 ปี)
ข้อเสียคือ ไม่มีนะ

ชีวิตสนุกสนานกำลังดี กลายไปเป็นสาวชาวสวนที่คอยแบกโน้ตบุ๊คเดินตามพี่อ้อย (บก.)

และคอยฟังคุณหมอเล็คเชอร์ตอนเช้า

ตื่นหกโมงเช้ากินน้ำหยวกกล้วย เพื่อปรับสมดุลกรดด่างในกะเพาะอาหาร

จากนั้นเล่นโยคะอีกครึ่งชั่วโมง (ชอบเล่นโยคะมาก โดยเฉพาะท่าศพ มักเผลอหลับไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ)

เสร็จแล้วก็มาล้างตา ล้างคอ ล้างจมูก

(ติดตามรายละเอียดได้ในหนังสือธรรมชาติบำบัดเร็วๆ นี้ พื้นที่โฆษณา)

วันแรกที่อัมพวา ตื่นมาเร็วหน่อย ได้มาตักบาตรพระที่ท่านพายเรือมาด้วย เป็นสิ่งที่เคยอยากทำ แล้วก็ได้ทำสักที-ที่นี่

แอบสงสัยว่า ทำไมชาวบ้านบ้างข้างๆ ถึงอาบน้ำคลองกันทั้งครอบครัวเลย

เขาอาบกันจนเป็นวิถีแล้วล่ะ

ความสงสัยคลายหายไปเมื่อวันที่ 6 และวันที่ 7 ที่วีรภาแอนด์เดอะแกงค์ กระโดดลงน้ำคลองพร้อมห่วงยางบางแสน

น้ำคลองเย็น ยิ่งว่ายน้ำใต้ต้นไม้ยิ่งเย็น วันแรกที่เราไปเล่นน้ำกับเจ้าของบ้าน เจ้าของบ้านก็มานั่งสระผมข้างๆ เรา

ฟองแฟซ่าลอยมาข้างตัว วิตกจริตนิดหน่อย แต่ก็พอปรับตัวได้ สนุกสนานหลายเท่าที่ได้ลงเล่นน้ำคลอง

(ภารกิจเล็คเชอร์เสร็จแล้วเลยมาตะลอนได้)

วันสุดท้ายก่อนอำลาอัมพวายิ่งสนุกใหญ่ โทรชวนเพื่อนพ้องมาเล่นน้ำคลองเวอร์ชั่นเต็ม

โชคร้ายที่มีถุงพลาสติกลอยผ่านไป นั่งทำใจกันสักพัก ก่อนจะทำเป็นมองข้ามมันไป แล้วก็เล่นน้ำกันอย่างเริงร่าท้าแดด

พี่แก็งค์ เราไม่รู้ว่าพี่แก็งค์จะเข้ามาอ่านรึเปล่า
แต่เราขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้อัพรูปลง hi5 ซักที เรายุ่งมาก
เอาเป็นว่า เราจะพยายามทำให้ได้เต็มที่ในฐานะเพื่อนที่ไปเริงร่าที่อัมพวาด้วยกันนะจ๊ะ

ปล. 1 ดีใจที่ชีวิตนี้ได้ลงน้ำกับพวกแกหลายรูปแบบ น้ำทะเล น้ำคลอง น้ำตก

ปล. 2 ไปเชียงราย เชียงใหม่ มาว่างๆ จะมาเล่าให้ฟังนะ

พิ้งค์แพ้...

2008-06-25T19:48:00.003+07:00

ฉันแพ้อะไรแบบนี้

เห็นแล้วแทบตายไปเลย (เวอร์ไปปะ อีหนู)

เว็บนี้โดนมาก esty.com (เป็นเว็บขายของทำมือ)

เป็นเว็บที่มีของเก๋ถูกเทขายมากมาย

อยากอุดหนุนนะ แต่สตางค์ไม่เอื้ออะ

พิ้งค์ กับ เพลง

2008-04-28T12:07:00.009+07:00

เคยอยากเขียนเรื่องตัวเองกับเพลงมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส ไม่กล้า แค่รู้สึกอยาก แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นเขียนยังไง...
ล่าสุด ขณะนั่งทำงานอย่างนอยด์ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามันมืดและครึ้มดูหดหู่วังเวงชอบกล เลยคว้าหูฟังชนิดใหญ่กว่ารูหู...กดเข้ายูทูบ เสริช์หาเพลงฟังกระแทกหูวัยโจ๋ให้มันดังๆ (จะได้เขียนงานออกว่างั้น)
และแทรคที่ชื่อว่า Venetian Blinds ของ Future Kings of spain ก็ทำให้ฉันอยากเขียนเรื่องของ 'ฉันกับเพลง' ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
- ฉันชอบฟังเพลง (ไม่แปลก ใครๆ เขาก็ชอบฟังเพลงกันทั้งนั้น) ฟังมากขนาดที่ว่า...ทุกเช้าต้องเปิดฟัง เมื่อก่อนสมัยเรียนป.5 ถึง ม.3 ก่อนนอนก็ต้องฟัง ขณะนอนก็ยังต้องฟัง หลับๆ อยู่บางทีงัวเงียผวาเพราะเพลงบางเพลงมันเข้าไปในฝัน (ฟังดูเวอร์ แต่เป็นอย่างนั้นจริงๆ)
- วิทยุเครื่องแรกได้มาตอนป.5 ตั้งชื่อให้ว่า อ๊อตโต้ (ตอนนั้นอ่านพันธุ์หมาบ้าแล้วอิน พระเอกยังมีชื่อยี่ห้อรถมอไซค์เลย) เป็นยี่ห้อพานาโซนิคธรรมดา ฟัง AM. FM. และฟังเทป ปัจจุบันพ่อยึดไปฟัง 92.25 แล้ว - เทปม้วนแรกที่แม่ซื้อให้ฟังคู่กับวิทยุคือเทปของนุ๊ก สุทธิดา และอัลบั้มอาร์เอส อันปลั๊ก
- รายการโปรดตอนนั้นคือ Fm 85.5 ช่วงเจ้าป้าตอบคำถาม ไล่มาที่ 102.5 Star Fm
- จนมาเป็น get 102.5 ที่เปิดเพลงห่วยโคตร ณ ตอนนี้เพลงไทยคือ 104.5 Channel V Radio จนมาเป็น Fat Radio ณ ตอนนี้อีกเช่นกัน (อ้อ ! เป็นแฟนรายการ ถามมาสิจ๊ะโดน และรายการเพลงไทยคุณขอมา และรายการ ไนน์ตี้ช๊อคของพี่ป๋อง กพล ทองพลับด้วย
- โตมาหน่อยซักม.6 เป็นแฟนประจำรายการพี่อ้อ เดือนเพ็ญ สีหรัตน์ ที่ get indy และหนัง หน้า ไมค์ โตมาหน่อยก็ฟังคุณมาโนช พุฒตาลบุตรของนายเฉลียวและนางอำไพ และติดงอมแงมกับพี่ซอนนี่แอนด์นอร์ (เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ฟังแล้ว เศร้า)
- ตอนป.5 โดนซิสเตอร์ที่โรงเรียนวาสุยึดเทปโมเดิรน์ ด็อก โทษฐานเอาไปอวดเพื่อนที่โรงเรียน (ไม่เข้าใจจริงๆ)
- ผู้มีอิทธิพลในชีวิตอันดับต้นๆ คือพี่โอ๋ (ลูกพี่ลูกน้อง) มันทำให้ฉันรู้จักหนังสืออย่าง T-Club / G.T / Music Express / ร้านป้าโด / ร้านเจยู พันธุ์ทิพย์ ตั้งแต่ ม.2
- ไม่อยากฟังเพลงไทยแล้ว (กระแดะตั้งแต่เด็ก) หันมาฟังเพลงสากล ตั้งแต่ ม.2 อัลบั้มแรกที่พี่ชายส่งมาให้คือ Suede ชุด Coming Up หน้าปกสีเขียว รูปผู้ชาย 2 คนนอนทับกัน หลังจากนั้นขี้หูในรูของฉันก็ได้เจอเพื่อนใหม่มาตลอด
- พี่ชายมักส่งเทปมาให้เป็นของขวัญบรรณาการตั้งแต่เด็ก ส่วนใหญ่เป็นวงยุค 90 ทั้งนั้นแล...
- ปัจจุบันเลิกคบกับพี่ชายแล้ว (งงมะ ) กว่า 10 ปีที่ซี้กัน ทำให้แอบซึมเศร้าเป็นบางครั้ง ทุกครั้งที่ฟัง Oasis จะคิดถึงมันทุกครั้ง
- ในชีวิตเคยโทรไปเล่นเกมส์ทางหน้าปัดวิทยุ 2 ครั้ง ช่วงป้าวาส และพี่ฤทธิ์แต่ตอบคำถามผิดทุกครั้งเลย ออ ! ตอนคุณเดือนเพ็ญอำลำวิทยุที่ get indy ก็โทรไปอำลากะเค้าด้วย (โคตรเนิรด์เลยกู)
- วันอำลา The radio ก็นอนฟังอย่างงงๆ กับเค้าด้วย
- การฟังเพลงสากลไม่ช่วยให้ดิฉันมีภาษาอังกฤษกระเตื้องขึ้นเลย
- มักตกหลุมรักคนที่ฟังเพลงเหมือนกันเสมอๆ (ชาย-หญิงก็ไม่เกี่ยง) 55
- สมัยก่อนไม่มีซีดี เพลงที่ฟังแต่ละเพลงก็หาซื้อยาก เลยมักใช้เทปเปล่า อัดคู่ไปกับเสียงเพลงในวิทยุ มีหลายคอลเล๊คชั่นมาก และ Venitian Blinds ก็เป็นหนึ่งในนั้น
- ร้านซีดีเจ้าประจำอยู่ที่สวนจตุจักร
- ผู้ชายคนแรกที่ไปชอบ เค้าก็เกี่ยวข้องกับเพลง คือมันเล่นดนตรีและดิฉันไปดูก็เลยชอบ แม้เค้าจะหน้าเหียกแค่ไหนก็ตาม แต่พออยู่บนเวทีจะหล่อในพริบตา (เพื่อนม.6 จะรู้วีรกรรมนี้ดี)
- ผู้ชายคนอื่นๆ ขอผ่าน (ฮา)
- ชอบฟังเพลงหน้าคอม เพลงไหนเพราะมักทำให้ดิฉันน้ำตาไหลได้ง่ายๆ โดยไม่มีเหตุผล
- เพลงแต่ละเพลง เมื่อหยิบขึ้นมาฟัง มักทำให้เหตุการณ์ช่วงนั้นๆ ผุดขึ้นมาได้ง่าย เพลงจึงคล้ายเป็นลิ้นชักความทรงจำที่ดีอย่างหนึ่ง
- ทุกวันนี้เวลาเห็นใคร 'ถ่องแท้' กับดนตรี มักจะมีความละอายและชื่นชมเสมอๆ เพราะคิดว่าตัวเองยังไม่ถ่องแท้กับมันอย่างจริงจัง
- ช่วงไหนไม่มีเพลงในดวงใจมักเหมือนขาดอะไรบางอย่าง
- พี่เอ็มบอกว่า ภาพที่ติดตาเวลาอยู่กับพิ้งค์คือ พิ้งค์จะฟังวิทยุและถ้าเพลงนั้นโดนเมื่อไหร่ ก็จะหันไปดุพี่เอ็มให้เสียงเบาๆ คนจะฟังเพลง และรอจดใส่กระดาษว่าเพลงนั้นเพลงอะไร ของใคร และไปเสริช์หาในเน็ต ขั้นตอนสุดท้ายคือไปหาซื้อที่ร้านพี่คนนั้น
- ตั้งใจแล้ว ว่าถ้ามีลูกผู้หญิงจะตั้งชื่อว่า น้องเพลง แม้ว่าพ่อของลูกจะเป็นใครก็ตาม (ฮา)

และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันอยากเขียนเรื่องตัวเองกับเพลงซักที

kitsch man

2008-03-21T16:52:00.004+07:00

นอกจากความดิบ เชย เสร่อ บ้าน แต่เท่โคตรๆ ของโอ่ง กงพัฒน์แล้ว

ฉันได้บังเอิญไปเจอผู้ชายอีกคนหนึ่งเข้า

เนื่องจากการบังเอิญไปฟัง Hidden Track ของ the spinto band
แทรคที่ 11 ที่ไม่มีในหน้าปกซีดีด้านหลัง

ชื่อเล่น : Atari

ชื่อจริง : Japan is an island

Kitsch โคตรๆ

ปล. ใครหลายๆ คนเคลิ้มไปกับ oh mandy
แต่อิชั้นชอบเพลงนี้มากมาย
แทบอยากไปหาเกมส์รุ่นนี้มากด กิ๊ก ก่อก กิ๊ก ก่อก

via : http://www.albertbirney.com/

เชยกว่าเลยทันสมัยกว่า

2008-03-10T18:07:00.008+07:00

สมัยวัยรุ่น(ก็เมื่อปีที่แล้วเองแหละ)
มีความใฝ่ฝันอยากได้โลโม่ ฟิชอาย แคทอาย ป็อบอาย อะไรเทือกๆ นี้กับเขาบ้าง

แต่ตอนนี้ความคิดเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะเจ้า Toy camera รุ่นนี้...นี่เอง

สีสันมันดูเชยๆ ดิบๆ ตุ่นๆ

คล้ายกับภาพใน Nylon เมื่อ 5 ปีที่แล้วบวกกับ Frankie รวมๆ กัน

เชยจัง ช๊อบ ชอบ !

ว่าแต่ ...13,500 เยน เป็นเงินไทยกี่บาทอะ

via : http://www.superheadz.com/babylon4/main.html

http://pingmag.jp/2008/03/05/toy-camera/

ขอบคุณสสส.

2008-02-19T14:05:00.000+07:00

อันเนื่องมาจากการเสิรช์ Youtube หาคำว่า สสส. เพราะอยากดูแอดกวนๆ
ดันไปเจอแอดชิ้นนี้ (ที่ลิงค์ตามๆ กันมา คาดว่าเป็นของกลุ่ม Short Film อะไรสักอย่าง
เห็นแวบแรก ชอบ โดน ประมาณว่า คนคิดคิดได้ไง
เข้าใจเล่นกับจังหวะดนตรี
ชักอยากหาเพลงต้นแบบมาฟัง
สุดท้ายก็ทำให้รู้ว่า เพลงเมโลดี้โจ๊ะ โจ๊ะ แบบนี้มันชื่อว่า
Tainted Love (แปลเป็นภาษาลิเกก็ประมาณว่า รักนี้มีมลทิน)
ของวงดูโอในยุค 80 Soft Cell นั่นเอง

นี่เป็นแอด สสส.จุดเริ่มต้น

นี่เป็นแอดสุดกวน โฆษณาที่ไม่ได้ฉายของ akiba

ขอบคุณสสส. ที่ทำให้ฉันไปดั้นด้นหาว่า เพลงนั้นมันคืออะไร

Daft Punk : ปีรามิดอวกาศ

2008-02-19T12:44:00.000+07:00

ขอยอมรับว่าไม่ใช่แฟนเพลงของ 2 หนุ่มปาริเซียงอิเล็คโทรนิคส์จ๋า อย่าง Daft Punk ซะเท่าไหร่

แต่ได้ดูเทปการแสดงสดงาน 50th Grammy Awards ของคู่หูอวกาศและมี Kanye West มา featuring ในเพลง Stronger
เห็นแล้ว...ขอคารวะ 2 จอก

และมิวสิควิดีโอสุดล้ำ

อุปกรณ์ Touch Screen สุดล้ำนั้นเขาเรียกกันว่า Lemur
งานนี้ Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem-Christo กำลังเล่น Lemur 4 ตัว
Lemur 1 ตัวก็ราคาราวๆ 2,990 $ ระบบหน้าจอเป็นแบบ multitouch
(คาดว่าคงเป็นที่นิยมสำหรับปาร์ตี้ขาแดนซ์ในอีกไม่ช้า)

หนังที่เราอยากดู

2008-02-15T17:32:00.000+07:00

คาดว่าไม่เข้าฉายเมืองไทยแน่ๆ

สุดท้ายตามแต่จะไปหามาดูได้

--juno--

ชื่อคล้ายๆ กับหนังญี่ปุ่น อารมณ์ยูโด (แต่จริงๆ ไม่ใช่)

หนังว่าด้วยเรื่องของเด็กผู้หญิงปากจัด วัย 16 อยากรู้อยากเห็นอยากลองเรื่องเพศศึกษา (ซะงั้น)

ดันไปมีเซ็กซ์กับชายหนุ่มที่ตัวเองแอบปลื้ม (อีตานั่นก็ดูเอ๋อๆ ยังไงไม่รู้)

สุดท้ายก็ป่องซะ ...

แต่ความน่ารักมันดันอยู่ที่ ตัวจูโน่กล้าเดินไปบอกพ่อแม่ กล้าอุ้มท้องไปไฮสคูล

กล้ารับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองเกิดขึ้น และสุดท้าย ตัวละครในเรื่องก็เติบโตและได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง

ไม่รู้จะเรียกหนังแนวนี้ว่า Coming of age รึเปล่า

ตัวอย่างน่ารักดี ... แม้โปสเตอร์จะให้อารมณ์เหมือนหนังวัยรุ่นสีลูกกวาดแบบฮอลลีวู้ดมากเกินไป

ทีเด็ดของหนังเรื่องนี้อยู่ที่ คนเขียนบท Diablo Cody ที่เคยเป็นสาวเต้นอะโกโก้มาก่อนและจับปากกาเขียนบทครั้งแรก

แต่เหตุผลหลักที่อยากดู

มาจากซาวน์แทรคที่โคตรน่ารักของ The moldy Peaches 'anyone else but you'

(เพลงนี้เคยประกอบ Eternal Sunshine of the spotless mind ด้วย)

แค่ท่อนแรกของเพลงนี้ก็กินขาด

- You're a part time lover and a full time friend -

อุ้มผางกางขาเที่ยว

2008-02-15T16:58:00.000+07:00

นี่เป็นผลงานการเขียนเรื่องตะลอน ตะลอนของฉันเป็นครั้งแรก
ตีพิมพ์ใน Cream magazine ฉบับที่ 11 เดือนมกราคม 2551
สนุกดี เผอิญตอนนั้นไปเที่ยวกลับมา แล้วพี่เค้ากำลังหาคนเขียนเรื่องเที่ยวพอดี
ภาษายังไม่แม่นเท่าไหร่ ... แต่ก็ชอบนะ
ปล. เอา REF. จาก WAD แหละ